Dzielimy się doświadczeniemNiewydolność serca, a nie stenokardia pierwszym i, niestety, późnym objawem choroby niedokrwiennej serca u chorego po chirurgicznym leczeniu rozwarstwienia aorty wstępującej - Szajner, Paweł; Skiba, Jacek; Gemel, Marek (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Chociaż kardiochirurgia początku XXI wieku przechodzi wymuszoną ciągłym rozwojem całej medycyny transformację, aorta, szczególnie jej część wstępująca, nadal stanowi jeden z głównych obszarów działań kardiochirurga. W ostatnich latach w Polsce stale rośnie liczba operacji wykonywanych z powodu tętniaków aorty piersiowej, a szczególnie ostrego ich rozwarstwienia. Równocześnie stopniowo maleje związana z tą dziedziną wysoka dotychczas śmiertelność, poprawia się rokowanie i coraz więcej chorych wraca po pewnym czasie do pełni zdrowia. Tworzy się więc nowa grupa pacjentów, których przeszłość naznaczona jest interwencją w obrębie aorty. Prezentowany przypadek dotyczy pacjenta Oddziału Kardiochirurgii 4. Wojskowego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu, operowanego z powodu ostrego rozwarstwienia aorty, a niecałe 2 lata później poddanego pomostowaniu naczyń wieńcowych. Historia opisywanego przypadku skłania do analizy nowego zagadnienia – przebiegu choroby niedokrwiennej serca u pacjenta po przebytym chirurgicznym leczeniu tętniaka aorty wstępującej. Uwagę autorów zwraca bezbólowy, a przez to skąpoobjawowy charakter przewlekłego niedokrwienia mięśnia sercowego, prowadzącego z czasem do niewydolności serca. Poniższa praca ukazuje związek przebytej operacji aorty wstępującej z nieodwracalnym przerwaniem ciągłości drogi nerwowej przewodzenia bólu dławicowego. Autorzy chcą na podstawie prezentowanego przypadku wywołać dyskusję o nowej koncepcji diagnozowania, utajonej przed zabiegiem w obrębie aorty, albo pojawiającej się w przyszłości, niemej choroby niedokrwiennej serca.