Nieme niedokrwienie w cukrzycy – czy rozpoznanie choroby wieńcowej w codziennej praktyce lekarskiej nie bywa spóźnione? - Róg-Makal, Magdalena; Kotwa, Katarzyna; Bachórzewska-Gajewska, Hanna; Hirnle, Tomasz; Dobrzycki, Sławomir (Przegląd Kardiodiabetologiczny/Cardio-Diabetological Review, 2008)
Cukrzyca jest niezwykle ważnym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej. U pacjentów z cukrzycą zmiany występują w wielu naczyniach, mają charakter rozsiany, następuje szybsza progresja, częściej stwierdza się przebyte, nieme zawały serca. Przebieg choroby wieńcowej jest często skąpoobjawowy lub bezobjawowy, co stanowi w codziennej praktyce duży problem diagnostyczny. W niniejszej pracy przedstawiono skróconą historię choroby 56-letniego chorego z wieloletnim wywiadem cukrzycy, leczonego z powodu objawów niewydolności serca. Powodem przyjęcia go do kliniki w celu badania inwazyjnego naczyń wieńcowych było nasilenie objawów niewydolności serca, bez dolegliwości dławicowych. W badaniu echokardiograficznym (EKG) stwierdzono powiększenie lewej komory, znacznie obniżoną frakcję wyrzutową (EF 32%), odcinkowe zaburzenia kurczliwości. W koronarografii uwidoczniono zaawansowane zmiany miażdżycowe wielu naczyń wieńcowych. Pacjenta zakwalifikowano do operacyjnego leczenia choroby wieńcowej. Choremu wszczepiono 4 pomosty aortalno-wieńcowe. Zabieg i okres pooperacyjny przebiegał bez powikłań. Pacjenta wypisano do domu. Przypadek ten pokazuje późne rozpoznanie choroby wieńcowej u osoby z cukrzycą. Diagnostykę w kierunku choroby wieńcowej w grupie chorych na cukrzycę powinno się przeprowadzać zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego (PTD).