Arginaza i arginina w diagnostyce chorych na raka jelita grubego i chorych z przerzutami raka jelita grubego do wątroby - Mielczarek-Puta, Magdalena; Graboń, Wojciech; Chrzanowska, Alicja; Barańczyk-Kuźma, Anna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Cel pracy: Oznaczenie i porównanie aktywności arginazy i stężenia L-argininy w surowicy chorych na raka jelita grubego i z przerzutami tego nowotworu do wątroby oraz określenie przydatności diagnostycznej badanych parametrów. Materiał i metody: Badania prowadzono na krwi pobranej od pacjentów przed operacją. Aktywność arginazy i stężenie L-argininy oznaczano spektrofotometrycznie. Wyniki: Aktywność arginazy w grupie chorych na raka jelita grubego była ponad 3-krotnie wyższa niż u zdrowych dawców krwi, a w grupie z przerzutami 6-krotnie wyższa. Podwyższonej aktywności arginazy towarzyszył 2-krotny wzrost stężenia L-argininy w obu badanych grupach chorych. Oba parametry wykazywały bardzo wysoką czułość wynoszącą w grupie chorych na raka pierwotnego 83% i 90% odpowiednio dla arginazy i L-argininy, a w grupie z przerzutami 81% dla arginazy i 96% dla L-argininy. Wnioski: Zarówno oznaczanie aktywności arginazy, jak i stężenia L-argininy w surowicy chorych na raka jelita grubego i z jego przerzutami do wątroby może być pomocne w diagnostyce tych schorzeń. Równoczesne oznaczanie obu parametrów zwiększa wartość diagnostyczną arginazy, gdyż może być pomocne w różnicowaniu tych nowotworów z procesami nienowotworowymi. Oznaczanie tylko stężenia L-argininy nie wpływa na różnicowanie zmiany pierwotnej od przerzutowej.