Mięsak nabłonkopodobny – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa - Gliński, Bogdan; Dymek, Paweł; Ryś, Janusz; Walasek, Tomasz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Celem pracy jest przedstawienie przypadku chorego na rzadko występującego guza tkanek miękkich – mięsaka nabłonkopodobnego (MN), nowotworu o niepewnym rokowaniu, cechującego się zdolnością do tworzenia zarówno wznów lokoregionalnych, jak i rozsiewu procesu nowotworowego. Mięsak nabłonkopodobny stanowi nieco mniej niż 1% wszystkich mięsaków tkanek miękkich, najczęściej rozwija się u ludzi młodych w lokalizacji kończynowej. Podstawową metodą leczenia chorych na MN jest chirurgia. Ponieważ MN występuje rzadko, dane literaturowe dotyczące wyników leczenia oraz warunkujących je czynników rokowniczych są mało precyzyjne. Odsetek 5- i 10-letnich przeżyć całkowitych wg różnych autorów jest szacowany odpowiednio na 25–78% lub 25–74%. Badania z udziałem zbyt małej liczby chorych prezentowane w piśmiennictwie nie pozwalają na określenie optymalnego sposobu postępowania z chorymi na MN, szczególnie dotyczy to roli i miejsca pooperacyjnego leczenia adjuwantowego. W pracy opisano przypadek 29-letniego mężczyzny, który zgłosił się do Centrum Onkologii w Krakowie z powodu powiększającego się od 3 mies. guza kończyny górnej lewej. Po przeprowadzeniu diagnostyki określającej zaawansowanie miejscowe i wykluczeniu rozsiewu procesu nowotworowego usunięto guz wraz z mięśniem zginaczem łokciowym nadgarstka. Wynik badania histopatologicznego materiału operacyjnego wskazywał na mięsak nabłonkopodobny – epithelioid sarcoma. Wobec wysokiej złośliwości histologicznej (G3) wdrożono leczenie systemowe (2 cykle monochemioterapii adriamycyną) z następowym napromienianiem. Dawka całkowita na guz wyniosła 68,4 Gy. Od ponad 4 lat pacjent poddawany jest okresowym badaniom kontrolnym, bez objawów choroby nowotworowej. Efekt funkcjonalny i kosmetyczny leczenia jest bardzo dobry.