Kotynina w moczu jako wskaźnik ekspozycji na dym tytoniowy w ocenie przebiegu klinicznego choroby Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży – obserwacje własne - Nowak, Aleksandra; Pufal, Ewa; Mierzwa, Grażyna; Kuczyńska, Renata; Landowski, Piotr; Kamińska, Barbara; Śliwka, Karol; Korzon, Maria; Czerwionka-Szaflarska, Mieczysława (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2008)
Wstęp: Wśród czynników etiopatologicznych choroby Leśniowskiego-Crohna wymienia się predyspozycje genetyczne, immunologiczne oraz czynniki środowiskowe, w tym ekspozycję na dym tytoniowy. W populacji osób dorosłych udowodniono negatywny wpływ palenia tytoniu na przebieg choroby Leśniowskiego-Crohna, odwrotną zależność wykazano w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Istnieje niewiele doniesień dotyczących wpływu ekspozycji na dym tytoniowy na przebieg choroby Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży. Cel: Ocena wybranych czynników przebiegu klinicznego choroby Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży w zależności od ekspozycji na dym tytoniowy. Materiał i metody: Do badania zakwalifikowano 48 pacjentów w wieku 4–18 lat chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Ekspozycję na dym tytoniowy oceniano przez oznaczenie metabolitu nikotyny (kotyniny) w moczu. Pacjentów podzielono na następujące grupy: I – chorzy na chorobę Leśniowskiego-Crohna i z obecnością kotyniny w moczu (n=16), i II – osoby chore na chorobę Leśniowskiego-Crohna, u których nie wykazano obecności kotyniny w moczu (n=32). Wyniki: Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w rozkładzie aktywności choroby w analizowanych grupach. Grupy te nie różniły się również pod względem częstości zaostrzeń w ciągu roku, hospitalizacji z powodu zaostrzenia, a także konieczności stosowania steroidoterapii i immunosupresji. Wykazano statystycznie dłuższy czas upływający od momentu wystąpienia pierwszych objawów do ustalenia rozpoznania oraz starszy wiek w momencie postawienia diagnozy u chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna eksponowanych na dym tytoniowy. Wnioski: Narażenie na dym tytoniowy u chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna może utrudniać i opóźniać moment rozpoznania, a tym samym wdrożenia odpowiedniego leczenia. Wydaje się, że narażenie na dym tytoniowy nie wpływa na częstość nawrotów i aktywność choroby, a także na częstość stosowania steroidoterapii oraz konieczność immunosupresji u dzieci i młodzieży chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna.