Zespół niedoboru testosteronu – rozpoznanie i leczenie - Hanecki, Ryszard (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2008)
Ostatnie lata przyniosły wyraźny wzrost zainteresowania zagadnieniem deficytu męskich hormonów płciowych, głównie testosteronu, u mężczyzn w wieku podeszłym. Dane demograficzne wykazują, że wraz z dużym wzrostem populacji starzejących się mężczyzn, zwiększa się liczba chorych dotkniętych tą patologią, określaną obecnie najczęściej mianem zespołu niedoboru testosteronu (ang. testosterone deficiency syndrom – TDS). Te same dane potwierdzają pogląd, że stężenie testosteronu spada stopniowo wraz z wiekiem i że u znamiennego odsetka mężczyzn po 60. roku życia stężenie testosteronu w surowicy jest niższe niż dolna granica normy u mężczyzn 20-letnich [1]. Pomimo znanych niekorzystnych następstw deficytu androgenów, stan ten często wymyka się rozpoznaniu, wiedza na temat istoty zjawiska nadal jest niepełna, a liczne kontrowersje i niejasności dotyczące terapii utrudniają właściwe postępowanie [2]. W ostatniej dekadzie zgromadzono dowody na korzystne działanie terapii androgenowej zastosowanej u mężczyzn z niedoborem testosteronu.