Zastosowanie bifosfonianów jako leczenia uzupełniającego chorych na raka piersi - J. Wysocki, Piotr (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Rozwój przerzutów nowotworowych w układzie kostnym uwarunkowany jest resorpcją kości dokonywaną przez aktywowane procesem nowotworowym osteoklasty. Obecność przerzutów w kościach wiąże się z radykalnym obniżeniem komfortu życia chorych (hiperkalcemia, silne epizody bólowe i złamania patologiczne) oraz wyraźnie skraca ich okres przeżycia. U wielu chorych z rakiem piersi mikroprzerzuty w szpiku kostnym, z których w późniejszym okresie mogą rozwinąć się pełnoobjawowe ogniska przerzutowe w kościach, występują nawet w przypadku braku zajęcia okolicznych węzłów chłonnych. Zastosowanie preparatów bifosfonianów (kwasu klodronowego) u chorych na raka piersi z przerzutami do kości w znacznym stopniu ogranicza wywołane nimi dolegliwości. W obrębie ognisk przerzutowych bifosfoniany nie tylko hamują funkcje osteoklastów, ale również zmniejszają stężenie takich czynników wzrostu jak TGF-ß czy IGF-1. Wywierają one również bezpośredni wpływ na komórki nowotworowe, poprzez indukcję apoptozy. Ostatnio opublikowane badania przeprowadzone na dużej grupie chorych na raka piersi (1 069) wykazały, że klodronian w ciągu 5 lat obserwacji przedłuża całkowity czas przeżycia chorych. Podczas 2-letniego stosowania lek ten zmniejszał również częstość występowania ognisk przerzutowych w obrębie układu kostnego, ale efekt ten obserwowany był tylko w trakcie jego stosowania. Relatywnie niski koszt terapii klodronianem oraz brak poważnych objawów ubocznych wydają się przemawiać za stosowaniem bifosfonianów jako leczenia uzupełniającego standardowej terapii raka piersi.