Artykuł poglądowyZespół nadwrażliwości indukowanej lekami – aktualny stan wiedzy, ze szczególnym zwróceniem uwagi na rolę wirusów opryszczki w etiopatogenezie zespołu - Jenerowicz, Dorota; Czarnecka-Operacz, Magdalena; Silny, Wojciech (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2008)
Pierwsze przypadki zespołu nadwrażliwości indukowanej lekami (ang. drug-induced hypersensitivity syndrome – DIHS) opisano prawie 70 lat temu, jednak do dziś wyjaśnienie jego etiopatogenezy stanowi wyzwanie dla badaczy. Zespół ten odróżnia od pozostałych osutek polekowych ograniczona liczba wywołujących reakcję leków, opóźnienie dotyczące wystąpienia objawów w stosunku do czasu rozpoczęcia terapii, a także kliniczne podobieństwo do mononukleozy zakaźnej. Obok niewątpliwie kluczowego elementu patomechanizmu zespołu, jakim jest ekspozycja na lek, istotnym wydaje się udział zjawiska reaktywacji ludzkiego wirusa opryszczki typu 6 (ang. human herpes virus-6 – HHV-6), a być może także innych wirusów tej grupy. U chorych prezentujących objawy DIHS stwierdza się wzrost surowiczego stężenia IgG przeciwko wirusowi po ok. 3 tyg. od wystąpienia objawów. Ponadto DNA wirusa można wykryć we krwi i skórze chorych za pomocą metody PCR (ang. polymerase chain reaction) oraz hybrydyzacji in situ . Oprócz zmian skórnych, DIHS charakteryzuje zajęcie narządów wewnętrznych, m.in. wątroby, śledziony, nerek i płuc. Mimo stosunkowo zróżnicowanego przebiegu DIHS u poszczególnych chorych, stan większości z nich poprawia się i zdrowieją oni zwykle w ciągu miesięcy. Postępowanie w DIHS obejmuje (oprócz koniecznego przerwania terapii podejrzanym lekiem) m.in. glikokortykosteroidoterapię, stosowanie leków przeciwwirusowych, a w niektórych przypadkach także pulsy dożylnych immunoglobulin oraz wymianę osocza.