Wpływ wczesnej diagnostyki urodynamicznej na wyniki leczenia nietrzymania moczu u kobiet - Sosnowski, Marek; Łowicki, Roman (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2008)
Cel pracy: Ustalenie wstępnego rozpoznania nietrzymania moczu u badanych kobiet i porównanie z rozpoznaniem po wykonaniu badania urodynamicznego. Zakwalifikowanie do odpowiedniej, w zależności od rodzaju rozpoznanego nietrzymania moczu (NM), metody leczenia oraz ocena skuteczności wdrożonej terapii. Materiał i metody: Do badania zakwalifikowano grupę 159 kobiet, w wieku 25–85 lat (średnia wieku 59,2 roku), u których od października 2004 r. do września 2006 r. przeprowadzono badanie urodynamiczne z powodu NM. Rodzaj NM ustalano wstępnie na podstawie danych z wywiadu, karty mikcyjnej, kwestionariuszy Gaudenza, UDI-6 i IIQ-7, badania ginekologicznego i urologicznego. Następnie wykonywano kompleksowe badanie urodynamiczne i ustalano ostateczne rozpoznanie NM. Każdej z pacjentek zalecono postępowanie lecznicze w zależności od rodzaju i stopnia NM, odpowiednie do rekomendacji Polskiego Towarzystwa Urologicznego. Po 6 i 12 mies. od wdrożonego leczenia, podczas badań kontrolnych, pacjentki wypełniały ponownie kwestionariusze UDI-6 i IIQ-7 oraz opracowaną przez autorów niniejszej pracy ankietę oceniającą skuteczność wdrożonej metody. Wyniki: W badanej grupie rozpoznano następująco: wysiłkowe NM (WNM) u 112 (70,4%), mieszane NM (MNM) u 25 (15,7%), NM z parcia (NzP) u 13 (8,2%), inne rodzaje nietrzymania moczu – 9 (5,7%) kobiet. Po wykluczeniu z analizy statystycznej grupy z innymi rodzajami nietrzymania moczu na podstawie badań wstępnych rozpoznano w 60% przypadków WNM, w 34,7% MNM oraz w 5,3% NzP. Po zastosowaniu badania urodynamicznego odsetki te zmieniły się odpowiednio – WNM rozpoznano u 74,7%, MNM u 16,7% i NzP u 8,7% pacjentek. Podczas badań kontrolnych, wypełniając ankietę, wyleczenie i poprawę podało 56 (87,5%) kobiet leczonych zabiegowo i 44 (51,2%) kobiet leczonych zachowawczo. Zgodnie z kwestionariuszem UDI-6, poprawę i znaczną poprawę po leczeniu podało 49 (76,6%) pacjentek leczonych zabiegowo i tylko 31 (36%) leczonych zachowawczo. Według kwestionariusza IIQ-7 poprawę i znaczną poprawę uzyskano u 54 (84,4%) pacjentek leczonych zabiegowo i u 37 (36%) leczonych zachowawczo. Wnioski: 1. Włączenie badania urodynamicznego do postępowania wstępnego u chorych z NM pozwala na bardziej precyzyjne ustalenie rodzaju nietrzymania moczu i powoduje wzrost liczby rozpoznań WNM i spadek mieszanej postaci NM. 2. Czułość i specyficzność stosowanych kwestionariuszy – Gaduenza, UDI-6 – jest najwyższa w rozpoznawaniu wysiłkowej postaci nietrzymania moczu. 3. Zaproponowane leczenie NM w badanej grupie było skuteczne po upływie roku u 87,5% chorych po leczeniu zabiegowym i u 51,2% po leczeniu zachowawczym.