Kardiochirurgia dorosłychRemodeling zastawki aortalnej w tętniakach początkowego odcinka aorty techniką Urbańskiego oddzielnych łat dakronowych – doświadczenie własne - Bitner, Mirosław; Banyś, Andrzej; Jander, Sławomir; Walczak, Andrzej; Ostrowski, Stanisław; Wojtasik, Leszek (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Wstęp: W 2005 r. dr Urbański opisał własną modyfikację remodelingu zastawki aortalnej w grupie 20 chorych. Stosujemy ją od lipca 2006 r. Cel: Ocena aspektów technicznych, skuteczności i przydatności metody na podstawie osiągniętych wyników. Materiał i metody: 17 pacjentów operowanych do lutego 2008 r. ze złożoną patologią początkowego odcinka aorty, w wieku od 27 do 66 lat (54±11), 15 z ciężką niedomykalnością aortalną, 5 z rozwarstwieniem, 11 mężczyzn (Euroscore 4,65–59,55%; przeciętnie 12,79±13,13%). Domykalność zastawki osiągnięto, odtwarzając symetrię opuszki aorty poprzez wymianę 1 lub 2 zatok Valsalvy (łącznie 23 u 17 chorych), wykonanie plastyki redukcyjnej niektórych pozostawianych zatok o dobrej jakości ścianie (łącznie 7) i reperację tych rozwarstwionych zatok, których nie wymieniano (łącznie 10). Uzyskano w ten sposób odpowiednią średnicę połączenia opuszkowo-aortalnego, stabilizowaną następnie przez nadspoidłową protezę aorty wstępującej. Wykonywano echokardiografię śródoperacyjną oraz w pierwszych 2 tyg. po operacji i co 6 mies. W omawianym okresie 46 chorych z tętniakiem aorty, w tym 12 z rozwarstwieniem, operowano innymi metodami. Wyniki: Dobry wczesny wynik osiągnięto u 15 chorych (88%). 2 wymagało konwersji do implantacji sztucznej zastawki. Zmarła 1 chora (5,9%) z czteromiesięcznym przewlekłym rozwarstwieniem w 1. dobie pooperacyjnej z powodu niewydolności nerek i wielonarządowej. Nie stwierdzono postępu niedomykalności aortalnej w dotychczasowej obserwacji do 20 mies. Wnioski: Metoda pozwala indywidualizować rekonstrukcję początkowego odcinka aorty, uwzględniając każdą ze składowych czynnościowego pierścienia aortalnego. Umożliwia oszczędzenie wszystkich struktur dobrej jakości. W naszym wczesnym doświadczeniu była przydatna w 1/4 wszystkich przypadków tętniaków, od mniej zaawansowanych do rozwarstwionych, i skuteczna w 88%.