Kardiochirurgia dorosłychMigotanie przedsionków leczone ablacją epi- i endokardialną – dwie metody, dwie grupy chorych - Sielicki, Piotr; Mokrzycki, Krzysztof; Żych, Andrzej; Todorowska, Agnieszka; Biskupski, Andrzej; Brykczyński, Mirosław (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Wstęp: Migotanie przedsionków to najczęstsza forma zaburzeń rytmu występująca klinicznie. Zwiększa ryzyko wystąpienia udaru mózgu oraz zgonu. Często występuje u chorych wymagających leczenia kardiochirurgicznego. Cel pracy: Ocena wczesnych wyników chirurgicznego leczenia migotania przedsionków (MP) za pomocą epikardialnej i endokardialnej ablacji prądem o częstotliwości radiowej. Materiał i metody: Retrospektywnym badaniem objęto 115 chorych operowanych od stycznia 2006 do marca 2008 r. Badanym wszczepiono 47 protez mitralnych, 22 pierścienie mitralne i 29 protez aortalnych. Pomosty aortalno-wieńcowe jako podstawowa operacja lub uzupełnienie operacji zastawkowej były wszczepione u 53 chorych. U wszystkich chorych rozpoznano zaburzenia rytmu w postaci napadowego MP (49 chorych) utrwalonego MP (58 chorych) lub trzepotania przedsionków (8 chorych). Ablacja dróg przewodzenia za pomocą urządzenia CARDIOBLATE System firmy MEDTRONIC przeprowadzona była jako procedura dodatkowa: u 74 chorych przeprowadzono ablację endokardialną za pomocą elektrody monopolarnej i u 41 chorych ablację epikardialną za pomocą elektrody bipolarnej. U wszystkich chorych wykonywano po operacji USG i EKG serca. Wyniki: Średnia frakcja wyrzutowa była dobra: 52,5% (25–75%) i nie zmieniła się po zabiegu – 50,2%. Średni Euroscore logistic wyniósł 5,18% (0,9–23,4%), u chorych leczonych ablacją epikardialną 3,9%, a u chorych leczonych ablacją endokardialną 5,38%. Średni czas hospitalizacji po operacji wyniósł 9,7 dnia (4–42 dni). Średni wymiar lewego przedsionka mierzony przed operacją wyniósł 51,2 mm, w tym u chorych leczonych ablacją endokardialną 55,9 mm, a u chorych leczonych za pomocą ablacji epikardialnej 39,7 mm. W dniu wypisu ze szpitala 77,4% chorych było wolnych od MP, w tym 74,3% po ablacji elektrodą monopolarną i 82,9% po ablacji elektrodą bipolarną. U chorych z napadowym MP częściej wykonywano ablację epikardialną (44,9%) niż u chorych z utrwalonym MP (27,6%). Wszyscy chorzy, u których rozpoznano trzepotanie przedsionków, po zabiegu wypisani byli z RZM. U chorych z utrwalonym MP powrót rytmu zatokowego miarowego po zabiegu odnotowano u 69%, u chorych z napadowym MP u 81,6%. 30-dniowa śmiertelność po operacji wyniosła 5,2% (6 zgonów). Wnioski: Ablacja prądem o częstotliwości radiowej jest bezpieczną metodą leczenia nadkomorowych zaburzeń rytmu, w naszym materiale nie podnosi ryzyka leczenia operacyjnego wyliczonego na podstawie skali Euroscore logistic. Zarówno ablacja epikardialna, jak i endokardialna pozwala na skuteczne leczenie nadkomorowych zaburzeń rytmu. Wyniki ablacji endokardialnej są gorsze, lecz tą metodą częściej leczeni byli chorzy bardziej obciążeni, z utrwalonym migotaniem przedsionków i większym wymiarem poprzecznym lewego przedsionka.