Leki nowej generacji w leczeniu chorych z przerzutami raka nerki do kości - Żołnierek, Jakub; Nurzyński, Paweł; Langiewicz, Przemysław; Oborska, Sylwia; Waśko-Grabowska, Anna; Kusztal, Ewa; Obrocka, Beata; Szczylik, Cezary (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Wstęp: Przerzuty raka nerki do kości są specyficznym i ważnym problemem klinicznym. Praca prezentuje wyniki jednoośrodkowej retrospektywnej analizy wyników leczenia chorych na rozsianego raka nerki w ramach 3 badań klinicznych z randomizacją i 2 badań rozszerzonego dostępu z zastosowaniem porównującej wpływ interferonu a (IFN-a), sunitinibu i sorafenibu na pojawianie się nowych i progresję istniejących zmian przerzutowych raka nerki (RCC) w kościach. Materiał i metody: Do analizy zakwalifikowano 292 chorych; 107 otrzymywało sunitinib w dawce 50 mg/dobę w cyklu 6-tygodniowym (schemat 4/2), 147 przyjmowało 800 mg/dobę sorafenibu, a 38 chorych leczono IFN-a 9 MIU 3 razy w tygodniu lub placebo (ramiona kontrone ww. badań klinicznych). Wyniki: U 82 chorych spośród badanej grupy wyjściowo stwierdzono zmiany przerzutowe w kośćcu. Spośród nich u 30 doszło do progresji przerzutów w trakcie prowadzonego leczenia. U 23 spośród pozostałych 210 chorych bez stwierdzonych wyjściowo przerzutów do kości rozpoznano powstanie ich w trakcie terapii. Sunitinib w porównaniu z sorafenibem i IFN-a wykazał nieznacznie wyższą skuteczność poprzez wydłużenie mediany czasu do progresji (ang. progression-free survival – PFS) istniejących wyjściowo zmian przerzutowych w kośćcu (p=0,057). W porównaniu z sorafenibem sunitinib znamiennie zmniejsza częstość powstawania nowych zmian przerzutowych do kości (p=0,034) i znamiennie wydłuża czas do ich pojawienia się (p=0,047). Wnioski: Leczenie sunitinibem może być skuteczniejszą opcją terapeutyczną dla chorych z przerzutami raka nerki do kości, niemniej konieczna jest dalsza ocena wpływu leków nowej generacji na te przerzuty.