Artykuł poglądowyPolekowe zapalenie naczyń skóry - Chodorowska, Grażyna; Krasowska, Dorota; Chodorowski, Jakub (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2008)
Polekowe zapalenie naczyń skóry należy do grupy zapaleń małych naczyń krwionośnych. Dotyczy najczęściej włośniczek i pozawłośniczkowych żyłek powierzchownego splotu naczyniowego skóry. Klinicznie charakteryzuje się wielopostaciowością wykwitów, jednak najbardziej znamienne są palpacyjnie wyczuwalne plamy krwotoczne, a także grudki, wykwity pokrzywkowe, pęcherzykowe, pęcherzowe, przekształcające się wtórnie w nadżerki oraz wykwity wrzodziejąco-martwicze. Zmiany polekowe stanowią ok. 10–20% przypadków zapalenia małych naczyń. Pierwotnie zajętym narządem jest skóra, jednak można obserwować także zajęcie narządów wewnętrznych, w tym nerek, mięśni szkieletowych, układu pokarmowego. Wiele preparatów może wywołać zapalenie naczyń, najczęściej jego przyczyną są antybiotyki, insulina, hydantoina, aspiryna, tiazydy, chinina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, sulfonamidy, penicylina, allopurinol i leki biologiczne. Należą one do różnych grup chemicznych i farmakologicznych. Od kilkudziesięciu lat klasyfikacja zapaleń naczyń, w tym zapaleń naczyń skóry, wciąż budzi kontrowersje. Dotychczasowe próby oparte na kryterium wielkości zajętych naczyń lub bardziej na cechach histopatologicznych mają nadal charakter roboczy.