Mężczyźni kobiet menopauzalnych Część I. Ocena demograficzna i stan endokrynny - Jakiel, Grzegorz; Pilewska-Kozak, Anna B.; Melaniuk, Mirosław; Tobor, Ewa (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2008)
W niniejszej pracy dokonano przeglądu piśmiennictwa w zakresie oceny funkcjonowania biologicznego, psychicznego i społecznego partnera kobiety menopauzalnej. Praca zawiera ustalenia dotyczące oceny demograficznej i endokrynologicznej. Podstawowe dane demograficzne wskazują, że mężczyzna kobiety menopauzalnej jest zwykle w wieku 52–60 lat, zazwyczaj jest to jego pierwszy formalny związek, który trwa ok. 25–30 lat, jego dzieci przekroczyły 20.–25. rok życia, jego oczekiwana długość życia wynosi w analizowanym momencie ok. 20 lat i jest o ok. 10 lat krótsza niż partnerki, ale jest to perspektywa na tyle długa, że nie budzi wyraźnych implikacji w życiu codziennym. W tym okresie następuje obniżenie sprawności endokrynnej gonady i stopniowe zmniejszenie stężenia testosteronu w surowicy, przy jednoczesnym zwiększeniu stężenia globuliny wiążącej, co zmniejsza pulę biologicznie aktywnych androgenów. Podobnie maleje stężenie DHEA i jego siarczanu. Pomiędzy 40. a 70. rokiem życia stężenie testosteronu zmniejsza się o 1% rocznie. Do typowych dolegliwości wynikających ze zmniejszenia stężenia androgenów należą: senność, pogorszenie pamięci, utrata owłosienia łonowego, smutek i zrzędliwość, zmniejszenie wytrzymałości fizycznej, utrata zarostu, kłopoty w pracy. W 2005 r. jednocześnie opublikowane zostały światowe rekomendacje Rozpoznanie, leczenie i monitorowanie leczenia późnego hipogonadyzmu męskiego. Późny hipogonadyzm męski jest definiowany jako obecność objawów klinicznych i zmniejszenie stężenia testosteronu w surowicy poniżej 346 ng/dl. Tak określony zespół różni się zasadniczo od menopauzy w biologii kobiety. Podstawowa różnica polega na tym, że menopauza to fizjologiczna cecha biologii kobiety, męski późny hipogonadyzm jest natomiast chorobą polegającą na wyczerpaniu funkcji androgennej jądra i zachodzi jedynie u części populacji. Częstość występowania męskiego późnego hipogonadyzmu (ang. late-onset hypogonadism – LOH) wynosi 21% w grupie osób w wieku 55–59 lat, 26% w grupie 60–69 lat, 31% w grupie 70–86 lat. Zatem mężczyzna kobiety menopauzalnej może, ale nie musi, być dotknięty późnym hipogonadyzmem.