Aktualne miejsce bortezomibu w leczeniu szpiczaka mnogiego - Urbanska-Ryś, Halina; Ryś, Monika (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Szpiczak mnogi (SzM) pozostaje nieuleczalnym nowotworem układu chłonnego. Zastosowanie nowych leków w terapii tej choroby, w tym inhibitora proteasomu – bortezomibu, zmienia wyniki leczenia i rokowanie. Bortezomib (VelcadeTM) jest podawany rutynowo w dawce 1,3 mg/m 2 w dniach 1., 4., 8., 11. w cyklu 21-dniowym, w nawrocie lub opornej na leczenie postaci SzM, jednak wyniki badań klinicznych wskazują na celowość zastosowania leku w indukcji remisji choroby u pacjentów z niekorzystnymi czynnikami prognostycznymi, niezależnie od ich wieku. Bortezomib jest skuteczny w monoterapii, jednak synergizm działania z innymi lekami powoduje, że obecnie jest najczęściej stosowany w połączeniach m.in. z deksametazonem, doksorubicyną, jak również jej formą liposomalną, pegylowaną, cyklofosfamidem, talidomidem i lenalidomidem. Powikłania obserwowane po tym leku są zasadniczo przewidywalne i możliwe do opanowania. Polineuropatia obserwowana u ok. 30% chorych leczonych bortezomibem nakazuje zmniejszenie dawki leku do 1 lub 0,7 mg/m 2 , ma charakter odwracalny i w zdecydowanej większości przypadków ustępuje całkowicie po zakończeniu terapii.