Choroba wieńcowa i zawał serca u pacjenta z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej - Lewczuk, Anna; Hirnle, Tomasz; Sobkowicz, Bożena; Sawicki, Robert; Juszczyk, Grzegorz; Jakubów, Piotr; Musiał, Włodzimierz; Hirnle, Grzegorz (Przegląd Kardiodiabetologiczny/Cardio-Diabetological Review, 2008)
Ze względu na gwałtowne zwiększenie się przypadków cukrzycy (ang. diabetes mellitus – DM), szczególnie w krajach rozwijających się, mówi się o światowej epidemii tej choroby. Cukrzyca obecnie jest uważana za ekwiwalent choroby wieńcowej (ang. coronary artery disease – CAD). Zawał serca niejednokrotnie wyprzedza rozpoznanie DM i jest wiodącą przyczyną zgonów u osób z tą chorobą. Obecnie za najskuteczniejszą metodę przywrócenia perfuzji uważa się leczenie inwazyjne – przezskórną śródnaczyniową angioplastykę wieńcową (ang. percutaneous transluminal coronary angioplasty – PTCA). Udowodniono ponad 30-procentową przewagę PTCA nad fibrynolizą w terapii ostrego zawału mięśnia sercowego (ang. acute myocardial infarction – AMI) pod względem przywracania pełnego przepływu w tętnicy dozawałowej. Implantacja stentów w świeżym zawale mięśnia sercowego weszła do rutynowej praktyki klinicznej. Przezskórna śródnaczyniowa angioplastyka wieńcowa w porównaniu z leczeniem trombolitycznym wiąże się z mniejszym uszkodzeniem mięśnia sercowego, lepszą funkcją lewej komory oraz redukuje liczbę zgonów, ponownych zawałów serca i udarów mózgu w 30-dniowej obserwacji. Ważnym czynnikiem poprawiającym wyniki leczenia za pomocą przezskórnej interwencji wieńcowej (ang. percutaneous coronary interventions – PCI) zarówno u osób z DM, jak i bez niej jest farmakoterapia, w tym leki przeciwpłytkowe, które znacznie poprawiły skuteczność procedur zabiegowych.