Koszty przeprowadzenia operacyjnego leczenia nietrzymania moczu u kobiet - Rechberger, Tomasz; Postawski, Krzysztof; Charachajczuk, Klaudia (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2009)
Cel: W pracy dokonano retrospektywnej oceny kosztów leczenia operacyjnego wysiłkowego nietrzymania moczu, analizując nakłady finansowe konieczne do przeprowadzenia kolposuspensji sposobem Burcha drogą laparotomii (n = 10) bądź laparoskopii (n = 8), a także zabiegów slingowych TVT, IVS-02, IVS-04 (n = po 10) i TVT-O (n = 4). Materiał i metody: Analizę bezpośrednich nakładów finansowych na jeden zabieg przeprowadzono w grupie 52 wytypowanych losowo z 1329 przeprowadzonych w II Klinice Ginekologii UM w Lublinie od 22.02.1999 r. do 4.05.2007 r. operacji u kobiet z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu. Koszty obliczano osobno dla każdego zabiegu na podstawie wewnętrznej dokumentacji szpitala. Obejmowały one koszt znieczulenia operowanej oraz materiałów zużytych podczas zabiegu, w tym materiałów opatrunkowych, rękawic chirurgicznych, płynów dezynfekcyjnych, cewnika Foleya, strzykawek i igieł do iniekcji, bielizny operacyjnej, leków stosowanych miejscowo przez operatora oraz zestawów do podcewkowej aplikacji taśm polipropylenowych, nici chirurgicznych i jednorazowego sprzętu operacyjnego, a w przypadkach wykorzystywania narzędzi wielorazowego użytku, koszt ich sterylizacji. Wnioski: Najwyższych nakładów (4158 zł) wymagał zabieg laparoskopowy sposobem Burcha. Wysoka cena leczenia uzależniona była przede wszystkim od kosztownych narzędzi operacyjnych jednorazowego użytku, długiego czasu trwania zabiegu, a także dotchawiczego znieczulenia ogólnego. Koszty operacji slingowych były najniższe, gdy wykonywano TVT, co zależało m.in. od stosowania u większości leczonych znieczulenia miejscowego. Najniższych nakładów finansowych wymagał zabieg Burcha, ale wykonywany na zakończenie laparotomii z innych powodów niż nietrzymanie moczu. Wyniki: Przedstawione wyniki bezpośrednich kosztów własnych ponoszonych na operacyjne leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet pozwalają na potwierdzenie powszechnie panującej opinii, że leczenie nietrzymania moczu wiąże się z ogromnymi nakładami finansowymi. Nakazem chwili jest więc stosowanie najbardziej skutecznych, ale zarazem najtańszych zabiegów operacyjnych, a wszelkie poszukiwanie oszczędności jest uzasadnione.