Co nowego w diagnostyce i terapii zatorowości płucnej? - Zawilska, Krystyna (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2009)
Różnorodne i niecharakterystyczne objawy kliniczne zatorowości płucnej (ZP) sprawiają, że przyżyciowo udaje się rozpoznać jedynie do 30% przypadków. Z powodu zaniechania wykonywania badań sekcyjnych ZP jest też często nierozpoznawana pośmiertnie. Z badania VITAE (Venous Thrombo-Embolism Impact Assessment Group in Europe) wynika, że w 2004 r. w 25 krajach Unii Europejskiej mogło zachorować na ZP ponad 435 tys. osób. Na podstawie ekstrapolacji danych z badania VITAE można sądzić, że w Polsce co roku ok. 37 tys. osób doznaje objawowej ZP. Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa stanowi przyczynę ponad 90% zachorowań na ZP, a jej zapobieganie stanowi główną strategię ograniczenia tej liczby. W badaniu ENDORSE (Epidemiologic International Day for the Evaluation of Patients at Risk for Venous Thromboembolism in the Acute Hospital Care Setting) obejmującej ponad 68 tys. pacjentów w 32 krajach wykazano, że 42% leczonych zachowawczo i 64% chorych na oddziałach chirurgicznych wymagało profilaktyki przeciwzakrzepowej ze względu na istniejące u nich czynniki zagrożenia zakrzepowego. W Polsce tylko ponad 1/3 pacjentów (35%) leczonych zachowawczo i 2/3 chorych (66%) z oddziałów zabiegowych z czynnikami ryzyka otrzymywało należną profilaktykę przeciwzakrzepową. W artykule omówiono aktualne wytyczne stratyfikacji ryzyka ZP (zasady kwalifikacji do grupy dużego bądź niedużego ryzyka), diagnostyki i leczenia ZP na podstawie opublikowanych w 2008 r. zaleceń Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego oraz wytycznych 8. Konferencji Leczenia Przeciwzakrzepowego i Trombolitycznego American College of Chest Physicians. Do leczenia ZP został wprowadzony nowy lek przeciwkrzepliwy – pośredni inhibitor czynnika Xa – fondaparinuks. Dokonano także porównania właściwości terapeutycznych dostępnej od niedawna w Polsce warfaryny z acenokumarolem.