Przeciwciała przeciwko białku p53 (Ab anty-p53) - Bigda, Jacek; Dobrzańska-Paprocka, Zuzanna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Gen kodujący supresorowe białko p53 jest najczęściej uszkodzonym genem w ludzkich komórkach nowotworowych. U 30 do 40 proc. osób ze zmutowanym genem p53 obserwuje się występowanie surowiczych przeciwciał przeciwko białku p53, należących najczęściej do podklas IgG1 i IgG2. Kluczową rolę w rozwoju odpowiedzi humoralnej skierowanej przeciwko białku p53 przypisuje się wydłużonemu czasowi półtrwania zmutowanego p53 i idącej za tym akumulacji białka w komórce. Do chwili obecnej nie udało się zdefiniować przyczyn odpowiedzialnych za występowanie Ab anty-p53 tylko u części osób z mutacją w genie p53; wykluczono jedynie rodzaj mutacji jako przyczynę różnic w rozwoju odpowiedzi humoralnej na białko p53. Przeciwciała anty-p53 występują niezmiernie rzadko w populacji osób zdrowych (z częstością poniżej 0,5 proc.) i są uważane za marker nowotworowy. Wielu autorów podejmuje próby wykorzystania oznaczania Ab anty-p53 jako parametru rokowniczego. Związek występowania Ab anty-p53 z gorszym rokowaniem stwierdzono m.in. w przypadku raka przełyku, jelita grubego i żołądka. Na przykładzie badań osób z grup wysokiego ryzyka stwierdzono, że przeciwciała przeciwko białku p53 w przypadku niektórych nowotworów (m.in. raka płuc, piersi, wątroby i prostaty) mogą pojawiać się w surowicy co najmniej na kilka miesięcy przed rozwojem klinicznych symptomów choroby nowotworowej i jej diagnozy. Oznaczanie przeciwciał przeciwko białku p53, skojarzone z badaniem innych wczesnych markerów nowotworowych, w tym również innych przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom związanym z nowotworami, jest obiecującą drogą prowadzącą do wczesnego wykrywania nowotworów i poprawy wyników leczenia.