Interferon + bewacizumab – nowa generacja immunoterapii w leczeniu raka nerki? - Wysocki, Piotr J. (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Rak nerkowo-komórkowy przez wiele lat uważany był za nowotwór oporny na leczenie systemowe. Uznaje się go za nowotwór immunogenny, którego wzrost i progresja w dużej mierze są możliwe dzięki nabyciu umiejętności ucieczki spod kontroli układu odpornościowego wynikającej z: zaburzenia ekspresji molekuł powierzchniowych, antygenów nowotworowych czy sekrecji czynników immunosupresyjnych, takich jak VEGF, TGF-b, IL-4 czy IL-10. W latach 90. ubiegłego wieku standardem postępowania w przerzutowym raku nerki było stosowanie cytokin (IFN-a w Europie i IL-2 w Stanach Zjednoczonych), przy czym efektywność immunoterapii nieswoistej opartej o cytokiny była ograniczona. Wiązało się to zarówno z niewielkim odsetkiem odpowiedzi klinicznych, jak również z wysoką toksycznością leczenia. W ciągu ostatnich 5 lat terapie celowane oparte o leki ukierunkowane molekularnie (bewacizumab + IFN-a, sorafenib, sunitinib, temsirolimus, everolimus) spowodowały przełom w leczeniu, wydłużając czas przeżycia do progresji, a w przypadku temsirolimusu czas przeżycia całkowitego chorych z przerzutowym rakiem nerki. Bewacizumab, inhibitory kinaz tyrozynowych czy kinazy mTOR wywierają głównie efekt cytostatyczny uwarunkowany hamowaniem angiogenezy, w niewielkim stopniu oddziałując bezpośrednio na komórki nowotworowe. W konsekwencji ww. leki stosowane w monoterapii umożliwiają uzyskanie odpowiedzi klinicznej i długotrwałą stabilizację choroby, ale praktycznie nie dają szans na całkowite wyleczenie chorego. W odróżnieniu od terapii celowanych, immunoterapia pozostaje nadal jedynym leczeniem mogącym potencjalnie doprowadzić do wyleczenia pacjentów z uogólnionym rakiem nerki. Neutralizacja krążącego VEGF (bewacizumab, VEGF-trap) nie tylko indukuje silny efekt antyangiogenny, ale również może zahamować immunosupresję indukowaną VEGF. Skojarzenie immunoterapii (IFN-a) z terapią anty-VEGF (bewacizumab będący jedynym zarejestrowanym lekiem anty-VEGF) wydaje się stanowić nową strategię immunoterapeutyczną. U chorych z grupy niskiego ryzyka poddanych wcześniejszej nefrektomii, u których łączna masa nowotworu jest niewielka i nie wywiera jeszcze negatywnego wpływu na organizm, terapia taka daje potencjalnie szansę na uzyskanie długotrwałej odpowiedzi całkowitej, która w wielu przypadkach może oznaczać całkowite wyleczenie.