WADY WRODZONEOperacja wspólnego pnia tętniczego z użyciem zmniejszonego in-situ dwupłatkowego homograftu płucnego – wyniki średnio odległe i późne - Kopala, Marek; Moll, Jadwiga; Moll, Jacek (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2009)
Wstęp: Wspólny pień tętniczy (TAC) jest wrodzoną wadą serca, która w zależności od odejścia naczyń płucnych od wspólnego pnia przyjmuje różne warianty anatomiczne. Stanowi od 2 do 4% wszystkich anomalii układu sercowo-naczyniowego. Cel: Praca ma na celu ocenę pacjentów, u których wszczepiono zredukowany do dwupłatkowego homograft płucny w obserwacji średnio- i długoterminowej. Materiał i metody: W okresie od sierpnia 1991 do grudnia 2006 roku w Klinice Kardiochirurgii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki poddano operacji 23 pacjentów (10 chłopców, 13 dziewczynek) z wadą serca w postaci wspólnego pnia tętniczego. Średni wiek operowanych chorych wynosił 37 dni. W rekonstrukcji drogi odpływu prawej komory wykorzystano homograft płucny o rozmiarze 11–25 mm. U 13 dzieci ze względu na zbyt duże rozmiary użytego homograftu płucnego zmniejszono go in situ (podczas wszczepiania) z trój- do dwupłatkowego. Ta grupa pacjentów została poddana szczegółowej analizie w zakresie średnioterminowego i odległego funkcjonowania zastawki homograftu. Oceny funkcjonowania zastawek aortalnej i pnia płucnego (homograft) dokonano w oparciu o kompleksowe badanie echokardiograficzne (2D+ color-doppler). Oceniono stopień niedomykalności zastawki aortalnej (ang. truncal valve) oraz niedomykalność i gradient przepływu na zastawce homograftu. Wyniki: W śmiertelności wczesnej statystycznie nie stwierdzono różnicy pomiędzy grupą dzieci ze zredukowanym wymiarem homograftu. Żaden pacjent nie był reoperowany z powodu dysfunkcji zastawki aortalnej. Dwoje dzieci poddano operacji wymiany homograftu płucnego na inny płucny, bez redukcji jego średnicy, odpowiednio 2 i 5 lat po operacji. Wnioski: Obserwacja odległa dzieci poddanych operacji naprawczej TAC wskazuje na prawidłowe funkcjonowanie tak implantowanego homograftu, a narastający gradient przepływu na jego zastawce jest naturalną konsekwencją wzrostu i rozwoju dziecka oraz możliwych procesów degeneracyjnych.