Dyslipidemia cukrzycowa – znaczenie kliniczne i leczenie - Rubiec-Niemirowska, Anna; Czech, Anna (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2009)
W grupie chorych na cukrzycę typu 2 częstość dyslipidemii aterogennej jest 2–3-krotnie wyższa niż w populacji ogólnej. Składają się na nią zwiększenie stężenia triglicerydów i frakcji LDL cholesterolu oraz zmniejszenie stężenia frakcji HDL cholesterolu. Wczesne rozpoznanie i leczenie zaburzeń gospodarki lipidowej ma istotne znaczenie profilaktyczne, gdyż redukuje ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego. W leczeniu zaburzeń lipidowych zaleca się skojarzenie postępowania niefarmakologicznego i farmakologicznego. W postępowaniu niefarmakologicznym należy uwzględnić dietę oraz aktywność fizyczną. W leczeniu farmakologicznym jako leki pierwszego rzutu stosuje się statyny mające zdolność zmniejszania stężenia frakcji LDL cholesterolu. Drugą ważną grupą leków są fibraty, które zmniejszają stężenie triglicerydów i zwiększają stężenie frakcji HDL cholesterolu.