Artykuły oryginalneChirurgiczne leczenie guzowatości nosa - Lewandowicz, Edward; Witmanowski, Henryk; Sobieszek, Daria (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Wprowadzenie: Guzowatość nosa (rhinophyma) to końcowe stadium rozwoju trądziku różowatego. Jest powolnym, postępującym, łagodnym i bezbolesnym procesem prowadzącym do widocznego zniekształcenia i zaburzenia funkcji nosa. U podłoża zmian leży przerost okołomieszkowych gruczołów łojowych, zwłóknienie tkanek miękkich i zmiany naczyniowe o charakterze teleangiektazji. Zmianami histopatologicznymi są przewlekłe zapalenie okołomieszkowe, okołonaczyniowe zapalenie skóry, hiperkeratoza mieszków włosowych, hiperplazja kolagenowa oraz rozszerzenie i obrzęk naczyń skórnych. Zmiany o podobnym charakterze obserwuje się w obrazie histopatologicznym w przypadku słoniowacizny. Postępowanie profilaktyczne to unikanie czynników stymulujących, odpowiednie oczyszczanie i leczenie infekcji wtórnych antybiotykami i steroidami. Leczenie obejmuje wiele metod zachowawczych i operacyjnych. Stosowane są m.in. witaminy, hormony, środki fibrynolityczne, steroidy, azotan srebra, naświetlanie ultrafioletem, promienie Roentgena czy kriochirurgia. Metodą z wyboru jest jednak leczenie chirurgiczne, polegające zwykle na ścięciu guzowatości skalpelem lub całkowitym wycięciu zmiany z jednoczesnym pokryciem rany wolnym przeszczepem skóry. Materiał i metody: W latach 1972–2008 w Klinice Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi leczono 32 chorych z guzowatością nosa. W 28 przypadkach leczenie polegało na prostym ścięciu zmiany skalpelem uzupełnionym elektrokoagulacją, a u 4 chorych na całkowitym wycięciu zmienionych tkanek z jednoczesnym pokryciem rany wolnym przeszczepem skóry. Wyniki: U 21 chorych uzyskano wynik dobry, u 10 zadowalający, a u 1 pacjenta zły. Wniosek: Długoterminowe obserwacje pacjentów dowodzą, że leczenie konwencjonalne daje satysfakcjonujące wyniki kosmetyczne i czynnościowe.