Artykuły oryginalneRola nadtlenku benzoilu w zapobieganiu powstania oporności szczepów Propionibacterium acnes w czasie skojarzonej terapii zewnętrznej preparatami erytromycyny i tretinoiny* - Dev Acharya, Udaya; Welz, Krystyna; Rajchel, Anna; Langner, Andrzej (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Wprowadzenie: Trądzik zwykły jest jedną z najczęstszych przewlekłych chorób skóry. Występuje z różnym nasileniem i dotyczy ponad 80% populacji w wieku 11–30 lat. Według niektórych autorów – w mniejszym lub większym stopniu – zmiany trądzikowe pojawiają się w tym przedziale wiekowym u 100% osób. Zmiany chorobowe są zlokalizowane w okolicach obfitujących w gruczoły łojowe, na skórze twarzy, pleców i klatki piersiowej. Antybiotykooporność Propionibacterium acnes jest zjawiskiem obserwowanym od początku lat 80. XX w. W piśmiennictwie podaje się, że antybiotyki stosowane miejscowo mogą znacznie częściej indukować rozwój oporności bakteryjnej niż podawane doustnie. Cel pracy: Celem pracy było określenie: 1) częstości występowania szczepów P. acnes opornych na erytromycynę wśród pacjentów Uzdrowiskowej Kliniki Dermatologicznej w Iwoniczu Zdroju, 2) narastania oporności P. acnes w czasie 12 tyg. w zależności od stosowania różnego rodzaju leczenia oraz 3) czy podawanie preparatu nadtlenku benzoilu podczas skojarzonej terapii zewnętrznej preparatami erytromycyny i tretinoiny zapobiega powstaniu oporności szczepów P. acnes na ten antybiotyk. Materiał i metody: Badanie prowadzono w trzech grupach liczących po 20 osób obu płci, w wieku 16–26 lat, z łagodnym i średnio nasilonym trądzikiem pospolitym (wg skorygowanej skali Leeds 2–6). Zakwalifikowano pacjentów, u których stwierdzono obecność P. acnes wrażliwych na erytromycynę. Grupa I otrzymywała 4-procentową erytromycynę – płyn raz dziennie, grupa II 4-procentową erytromycynę z 0,025-procentową tretinoiną, natomiast grupa III 4-procentową erytromycynę z 0,025-procentową tretinoiną oraz nadtlenek benzoilu co 2. dzień. Badanie trwało 12 tyg. Wykonano wymaz i posiew na obecność P. acnes oraz wrażliwość na erytromycynę. Liczono liczbę wykwitów zapalnych i niezapalnych. Oceniano również działania niepożądane i tolerancję stosowanych leków. Wyniki: Wyniki badania wskazują na brak statystycznie znamiennych różnic między grupami oporności na erytromycynę P. acnes. Dwunastotygodniowe leczenie miejscowym antybiotykiem nie powoduje powstawania szczepów P. acnes opornych na erytromycynę. We wszystkich grupach obserwowano poprawę. Występowały przejściowe objawy podrażnienia, głównie u pacjentów z terapią skojarzoną.