Oksydacyjne uszkodzenia DNA jako potencjalne markery skuteczności radioterapii - Roszkowski, Krzysztof; Błaszczyk, Piotr (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Produkty naprawy DNA: 8-oksy-7,8-dihydroguanina (8-oksyGua) i 8-oksy-7,8-dihydro-2’-deoksyguanozyna (8-oksydG) wycięte z DNA w procesie komórkowej naprawy, są wydalane do moczu w postaci niezmienionej. Uznaną metodą oznaczania uszkodzeń DNA w moczu jest wysokosprawna chromatografia cieczowa HPLC z następową chromatografią gazową z detektorem spektrometrii masowej (GC/MS). Udowodniono, że promieniowanie jonizujące jest źródłem wolnych rodników tlenowych zarówno w miejscu leczenia, jak i na poziomie całego organizmu, powodując indukcję oksydacyjnych uszkodzeń DNA. Analiza poziomów 8-oksyGua i 8-oksydG w moczu pacjentów pobranym przed radioterapią i w różnym czasie po napromienianiu powinna dostarczyć danych informujących o efektywności naprawy oksydacyjnych uszkodzeń DNA. Porównanie wartości poziomu tych modyfikacji z parametrami oceniającymi powodzenie terapii, takimi jak długość przeżycia całkowitego czy czas do progresji choroby, powinno pozwolić na określenie, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy między efektywnością reperacji uszkodzeń indukowanych promieniowaniem jonizującym w DNA a rokowaniem pacjenta.