Zaopatrzenie przepuklin brzusznych pooperacyjnych u pacjentów onkologicznych techniką laparoskopową z użyciem dootrzewnowej siatki Parietex composite – doniesienie wstępne - Murawa, Dawid; Połom, Karol; Spychała, Arkadiusz; Nowaczyk, Piotr; Niziołek, Aleksander (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Wstęp: Częstość występowania przepuklin po dużych zabiegach brzusznych to wciąż istotny problem, mimo postępu w technikach chirurgicznych. Dotyczy ok. 2–11% pacjentów. Operacje z przyczyn onkologicznych dodatkowo zwiększają powyższe ryzyko. Trwa dyskusja nad najlepszym sposobem zaopatrzenia przepuklin pooperacyjnych. Dotyczy to zarówno używanych materiałów, jak i techniki chirurgicznej. W ostatnich latach w zaopatrywaniu brzusznych przepuklin pooperacyjnych coraz większą popularność zdobywają techniki laparoskopowe. Zastosowanie ich wiąże się z mniejszą liczbą powikłań, a tym samym mniejszym obciążeniem pacjenta. Cel pracy: Przedstawienie techniki i wstępnych wyników leczenia przepuklin brzusznych pooperacyjnych u pacjentów onkologicznych. Materiał i metody: Od stycznia do maja 2008 r. operowano metodą laparoskopową 4 pacjentów z powodu przepuklin brzusznych pooperacyjnych. Wszyscy chorzy wcześniej byli leczeni chirurgicznie z powodu nowotworów przewodu pokarmowego z następową chemioterapią. Wszystkie operowane przepukliny zlokalizowane były w linii środkowej ciała, a wielkość wrót wynosiła: 18 × 21 cm, 8 × 6 cm, 7 × 6 cm, 7 × 5 cm. Wyniki: Chorym założono siatki dootrzewnowe Parietex composite o rozmiarach 25 × 20 cm i 15 × 10 cm. Mocowano je za pomocą zszywek typu Protack oraz szwów zlokalizowanych w 4 rogach. U żadnego chorego nie wystąpiły powikłania pooperacyjne. Podczas 9–13 mies. obserwacji nie zanotowano nawrotów przepukliny. Wnioski: Laparoskopowe zaopatrzenie przepuklin pooperacyjnych wydaje się efektywną i zarazem bezpieczną metodą u pacjentów po leczeniu onkologicznym. Szczegółowa analiza zarówno wyników wczesnych, jak i odległych wymaga znacznie większej grupy badanych. W Polsce zasadniczym problemem dla rozwoju techniki – mimo jej niewątpliwych korzyści dla pacjenta – pozostaje kwestia finansowa zakupu siatki.