Doksycyklina zwiększa wrażliwość na prednizolon w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci - Styczyński, Jan (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Glikokortykoidy są najważniejszą grupą leków stosowanych w terapii ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) u dzieci, jednak oporność limfoblastów na prednizolon zarówno ex vivo oraz in vivo jest aktualnie jednym z najsilniejszych niekorzystnych czynników rokownicznych. Celem pracy jest weryfikacja hipotezy, czy doksycyklina, antybiotyk z grupy tetracyklin, który ma właściwości hamowania syntezy białek oraz zwiększa ekspresję receptora glikokortykoidowego, lecz nie ma właściwości leku przeciwbiałaczkowego, może modulować ex vivo odpowiedź na prednizolon w ALL u dzieci. Próbki 60 dzieci z ALL oraz 12 dzieci z prawidłowym szpikiem kostnym (normal marrow cells – NMC) poddano badaniu na wrażliwość ex vivo na prednizolon i doksycyklinę, stosując test MTT oraz analizie cyklu komórkowego metodą cytometrii przepływowej. Doksycyklina powodowała zniszczenie 15% limfoblastów, nie wpływała natomiast na żywotność NMC. W skojarzeniu z prednizolonem, doksycyklina powodowowała wzrost jego cytotoksyczności 2,17-krotnie (mediana) w komórkach ALL, lecz nie w NMC. W 13 próbkach ALL, wskaźnik uwrażliwienia (komórek ALL na prednizolon) przekroczył 1000, lecz w 14 przypadkach obserwowano antagonizm pomiędzy tymi dwoma lekami w stosunku do komórek ALL. Wskaźnik uwrażliwienia był wyższy u pacjentów we wznowie ALL, jednak nie wykazano korelacji pomiędzy opornością limfoblastów ex vivo na prednizolon a efektem modulacyjnym doksycykliny. Podsumowując, doksycyklina może modulować cytotoksyczność prednizolonu w dziecięcej ALL. Zjawisko modulacji jest związane najprawdopodobniej ze zwiększeniem ekspresji i funkcji receptora glikokortykoidowego, jednak inne mechanizmy oporności komórkowej mogą odgrywać znaczącą rolę.