Ostra białaczka szpikowa w przebiegu AIDS – opis przypadku - Kisiel, Elżbieta; Centkowski, Piotr; Warzocha, Krzysztof; Podlasin, Regina B. (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Zakażenie wirusem HIV jest związane z częstszym występowaniem nowotworów. Niektóre z nich (mięsak Kaposiego, chłoniaki nieziarnicze, rak szyjki macicy) są tak charakterystyczne dla zakażenia HIV, że stwierdzenie ich u chorych HIV(+) upoważnia do rozpoznania AIDS. Nowotwory układu krwiotwórczego w przebiegu zakażenia HIV występują rzadko. Przypadki ostrej białaczki szpikowej są opisywane w literaturze najczęściej jako pojedyncze doniesienia kazuistyczne. W pracy przedstawiono przypadek ostrej białaczki mielomonoblastycznej (wg FAB-M5a) u 25-letniej kobiety zakażonej HIV, EBV i z mięsakiem Kaposiego (KS). W wyniku leczenia cytostatycznego (indukcja: arabinozyd cytozyny 200 mg/m 2 /dobę przez 5 dni + etopozyd 100 mg/dobę przez 5 dni, idarubicyna 10 mg/m 2 / dobę przez 3 dni, I konsolidacja: arabinozyd cytozyny 1,5 g/m 2 + mitoksantron 10 mg/m 2 przez 3 dni, II konsolidacja: arabinozyd cytozyny 3 g/m 2 co 12 godz. przez 3 dni) uzyskano trwającą 6 mies. remisję hematologiczną i regresję KS. Chora otrzymywała jednocześnie skojarzone leczenie antyretrowirusowe (ARV). Nie obserwowano zwiększenia wiremii HIV w trakcie chemioterapii. Liczba limfocytów T CD4+ utrzymywała się powyżej 200 kom./µl. Wprowadzenie ARV pozwalające na kontrolę replikacji wirusa i redukcję infekcji oportunistycznych oraz wydłużenie czasu przeżycia stworzyło nowe możliwości leczenia nowotworów u chorych zakażonych HIV. Coraz powszechniej stosuje się standardowe schematy chemioterapii, często wspomagane przeszczepieniem komórek macierzystych szpiku. Nieliczne doświadczenia w leczeniu AML u chorych HIV(+) oraz brak algorytmu postępowania sprawiają, że każdy przypadek traktowany jest indywidualnie.