Mięsaki tkanek miękkich regionu głowy i szyi – ocena wyników leczenia w materiale Kliniki Chirurgii Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej Centrum Onkologii – Instytucie im. M. Skłodowskiej-Curie w Gliwicach - Krakowczyk, Łukasz; Szymczyk, Cezary; Maciejewski, Adam; Wierzgoń, Janusz; Jędrzejewski, Piotr; Grajek, Maciej; Półtorak, Stanisław (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Wstęp: Mięsaki tkanek miękkich są rzadkimi nowotworami, stanowiącymi 1–2% wszystkich nowotworów złośliwych. Zaledwie 10% z nich to mięsaki rejonu głowy i szyi. Pomimo postępów w leczeniu wyniki wciąż pozostają niezadowalające. Leczeniem z wyboru pozostaje radykalne leczenie operacyjne w skojarzeniu z przedoperacyjną lub pooperacyjną radioterapią i/lub chemioterapią. Materiał i metody: Badaną grupę stanowiło 34 kolejnych chorych na mięsaki regionu głowy i szyi, leczonych chirurgicznie w Centrum Onkologii, Instytucie Onkologii IMSC w Gliwicach w latach 1993–2004 (przedział wiekowy 29–72 lat, średnia wieku 49 lat). Mężczyźni stanowili 59% badanej grupy (20 chorych), a kobiety 41%. Wyniki: U ponad 90% chorych stwierdzono stopień zaawansowania klinicznego T2. U większości chorych radykalne leczenie operacyjne wiązało się z koniecznością rekonstrukcji ubytku przy zastosowaniu płatów wolnych lub uszypułowanych. Pooperacyjną radioterapię zastosowano u 41% chorych. Pięcioletnie przeżycie całkowite w badanej grupie wyniosło 68%, a przeżycie bezobjawowe 52%. Nawrót miejscowy wystąpił u 35%, a przerzuty odległe u 11% chorych. Znaczenie prognostyczne miały następujące czynniki: zróżnicowanie histopatologiczne, zaawansowanie miejscowe, margines chirurgiczny oraz schemat postępowania terapeutycznego. Wnioski: Rokowanie u chorych na mięsaki tkanek miękkich rejonu głowy i szyi zależy od wielkości guza pierwotnego oraz zróżnicowania histopatologicznego. Przeżycia są uzależnione również od radykalności makroskopowej i mikroskopowej. Leczenie chirurgiczne pozostaje nadal leczeniem z wyboru.