Artykuł poglądowyEtiopatogeneza, obraz kliniczny i leczenie bielactwa - Misterska, Małgorzata; Szulczyńska-Gabor, Joanna; Żaba, Ryszard (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Bielactwo jest często spotykanym, idiopatycznym schorzeniem charakteryzującym się uszkodzeniem melanocytów. Dotyczy ok. 0,5–4% populacji ogólnej. Istotą choroby jest pojawianie się na skórze odbarwionych plam. Dynamika procesu bywa różnorodna. Etiopatogeneza bielactwa jest nadal niewyjaśniona. Istnieje kilka teorii próbujących tłumaczyć mechanizmy prowadzące do zaburzeń funkcjonowania i utraty komórek barwnikowych (teoria autoimmunologiczna, neurogenna, autodestrukcyjna, stresu oksydacyjnego i melanocytoragii). Leczenie bielactwa przysparza wiele trudności, bywa długotrwałe, a uzyskane efekty są zazwyczaj rozczarowujące. Istotną część terapii powinna stanowić właściwa edukacja pacjenta dotycząca nie tylko metod medycznych, ale także kamuflażu oraz nierzadko psychoterapia.