WADY WRODZONEŚródtkankowe biodegradowalne pierścienie annuloplastyczne. Zastosowanie w kardiochirurgii dziecięcej - Mrówczyński, Wojciech; Mroziński, Bartłomiej; Pawelec-Wojtalik, Małgorzata; Kalangos, Afksendyios; Wojtalik, Michał (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2009)
Wstęp: Zastosowanie śródtkanowych biodegradowalnych pierścieni annuloplastycznych u dzieci umożliwia utrwalenie naprawy zastawek przedsionkowo-komorowych przy jednoczesnym zachowaniu ich potencjału wzrostowego. Cel: Celem pracy była ocena bezpieczeństwa oraz wyników zastosowania ww. implantów podczas operacji naprawczych zastawek. Materiał i metody: W latach 2005–2008 zoperowano 38 dzieci z ciężkimi niedomykalnościami zastawek przedsionkowo-komorowych (24 – TI, 12 – MI, 2 – TI+MI). Wszczepienie pierścienia biodegradowalnego było integralną częścią wykonywanej rekonstrukcji. Pacjentów poddano prospektywnej obserwacji echokardiograficznej. Wyniki: Mediana czasu krążenia pozaustrojowego wyniosła 100 min dla pacjentów z TI oraz 91,5 min dla dzieci z MI. Zaobserwowano 2 zgony wczesne u pacjentów z zespołem Ebsteina, spowodowane pooperacyjnym zespołem niskiego rzutu serca. Nie obserwowano zgonów późnych w obu grupach pacjentów. Mediana czasu obserwacji wynosiła 747 dni (171–1405) przy 100-proc. frekwencji dla pacjentów z TI oraz 389,5 dnia (41–1113) przy 92,9-proc. frekwencji dla pacjentów z MI. Mediana frakcji niedomykalności zastawki trójdzielnej (TVIF) zmniejszyła się znacząco z 39% (10–93) do 11% (0–29) przy wypisie (p < 0,001) i wyniosła 10% (0–30) podczas ostatniej kontroli (p < 0,001). Wiek w momencie operacji nie wpływał istotnie na efekt operacji. Mediana frakcji niedomykalności mitralnej zmniejszyła się znacząco z 38% (22–69) do 12% (0–31) przy wypisie (p = 0,0002) i równała się 14% (0–46) podczas ostatniej kontroli (p = 0,006). Młodsi pacjenci charakteryzowali się istotnie wyższą pooperacyjną frakcją niedomykalności zastawki mitralnej. Ze względu na narastanie niedomykalności dwóm pacjentom wszczepiono sztuczną zastawkę mitralną po nieskutecznej próbie powtórnej naprawy. Wnioski: Zastosowanie pierścieni ulegających biodegradacji jest zabiegiem bezpiecznym, umożliwia łatwe wzmocnienie rekonstruowanej zastawki przedsionkowo-komorowej, potencjalnie skraca czas operacji. Wczesne efekty zabiegów są zadowalające. Jednakże wynik leczenia jest gorszy u młodszych pacjentów z niedomykalnością zastawki mitralnej wynikającą ze złożonej patologii wady.