Ocena metod leczenia łysienia plackowatego dzieci w materiale Kliniki Dermatologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach w latach 1997–2001 - Lis, Anna; Wcisło-Dziadecka, Dominika; Kamińska, Grażyna (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2003)
Łysienie plackowate należy do niebliznowaciejących postaci łysienia. Są to przejściowe lub trwałe ogniska łysienia rozmaitej wielkości i kształtu, w obrębie których skóra jest niezmieniona. Choroba ta rozpoczyna się zwykle nagle, a jej przebieg jest bardzo zmienny. Najczęściej spotykaną odmianą łysienia plackowatego jest łysienie plackowate zwykłe. Proces chorobowy może powodować jednak całkowitą utratę włosów skóry głowy, a niekiedy włosów całego ciała. Schorzenie może dotyczyć osób w każdym wieku, ale najczęściej rozwija się przed 25. rokiem życia. Wśród wszystkich chorych z tym łysieniem, aż 30% stanowią dzieci. Ze względu na konieczność długotrwałego leczenia, nie zawsze zadowalające efekty terapeutyczne oraz młody wiek chorych, wymaga ono dużej cierpliwości nie tylko ze strony pacjenta, ale również lekarza. Celem pracy była ocena skuteczności zastosowanych metod leczenia łysienia plackowatego u dzieci oraz efektu końcowego terapii. Ocenie poddano grupę 48 dzieci (27 chłopców, 21 dziewcząt), leczonych ambulatoryjnie z powodu łysienia plackowatego w Przyklinicznej Poradni Dermatologicznej oraz hospitalizowanych w Klinice Dermatologii ŚAM w Katowicach w latach 1997–2001. Do badanej grupy zakwalifikowano dzieci, które zachorowały na łysienie plackowate zwykłe, pasmowate, uogólnione lub całkowite przed ukończeniem 16. roku życia. W przeprowadzonej ocenie wzięto pod uwagę wywiad, badanie dermatologiczne, badania dodatkowe (w tym trychogram) oraz zastosowane leczenie miejscowe i ogólne. Dane kliniczne uzyskano na podstawie historii chorób, kartotek ambulatoryjnych oraz przeprowadzonej ankiety z aktualnym badaniem fizykalnym. W większości przypadków odnotowano częściowy lub całkowity odrost w ogniskach łysienia plackowatego. W leczeniu miejscowym stosowano głównie glikokortykosteroidy, a w terapii ogólnej – preparaty witaminowe oraz w sporadycznych przypadkach glikokortykosteroidy doustnie.