Artykuł poglądowyNajczęstsze choroby owłosionej skóry głowy wieku dziecięcego - Lis-Święty, Anna; Wcisło-Dziadecka, Dominika; Wyględowska-Kania, Mariola (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Całkowity i częściowy brak włosów pochodzenia rozwojowego występuje w postaci wielu form klinicznych – zarówno jako izolowany defekt, jak i w związku z wieloma różnorodnymi anomaliami. Logiczna klasyfikacja powinna opierać się na dokładnych badaniach histopatologicznych i genetycznych, ale takie badania są, niestety, rzadko przeprowadzane. W przypadkach nieprawidłowych włosów, bez względu na liczbę, jaka została na głowie owłosionej, konieczne jest wykonanie badania mikroskopowego włosa oraz powinno się starannie poszukiwać innych defektów ektodermy oraz zbadać krewnych pacjenta. Łysienie wrodzone może być ograniczone lub całkowite. Włosy na głowie w momencie uszkodzenia są zwykle prawidłowe, ale wypadają między 1. a 6. mies. Później nie wyrastają w ogóle lub bardzo nieregularnie. Owłosienie typu meszkowego oraz brwi i rzęsy mogą być nieobecne. Zęby i paznokcie są prawidłowe, podobnie jak ogólny stan zdrowia. Całkowite łysienie spowodowane jest wrodzonym brakiem mieszków włosowych, a badanie mikroskopowe ujawnia brak mieszków włosowych. W pracy przedstawiono najczęstsze łysienia wrodzone oraz łysienia bliznowaciejące, niebliznowaciejące i łysienia wywołane czynnikami traumatyzującymi. W dalszej części pracy omówiono zaburzenia strukturalne włosów ze zwiększoną łamliwością oraz bez jej występowania. W przypadku labilności psychicznej każde zaostrzenie objawów łysienia może prowadzić do fazy depresyjnej. Bywają jednak pacjenci skarżący się na łysienie, którego nie można zdiagnozować ani wielokrotnymi badaniami klinicznymi, ani trichologicznymi. Uważa się, że w takich przypadkach lepiej zaproponować poradę u psychoterapeuty, niż podejmować długotrwałe i bezskuteczne leczenie specjalistyczne.