Artykuł poglądowySkórne testy z natywnymi alergenami pokarmowymi w diagnostyce alergii pokarmowej - Rosińska-Więckowicz, Anna; Czarnecka-Operacz, Magdalena (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Mimo ciągłego postępu wiedzy medycznej i technik badawczych, diagnostyka alergii pokarmowej pozostaje trudnym problemem klinicznym. Rozpoznanie alergii pokarmowej wiąże się z koniecznością przestrzegania przez pacjenta określonej diety eliminacyjnej. Aby zmniejszyć ryzyko nieuzasadnionego stosowania diety, należy przeprowadzić dokładne badanie przedmiotowe i podmiotowe oraz wykluczyć najbardziej prawdopodobne przyczyny obserwowanych u chorego zaburzeń. Chociaż „złotym standardem” w diagnostyce alergii pokarmowej jest podwójnie ślepa próba prowokacyjna kontrolowana placebo , to w sytuacji niemożności jej przeprowadzenia bardzo pomocne są: natychmiastowy ekspozycyjny naskórkowy test pokarmowy (skin application food test – SAFT), atopowy test płatkowy (atopy patch test – APT) i testy typu prick-by-prick (prick-to-prick). Odpowiedni test dobiera się na podstawie objawów podawanych przez pacjenta – przy podejrzeniu reakcji natychmiastowych stosuje się testy SAFT i prick-by-prick, natomiast w razie podejrzenia reakcji późnych warto przeprowadzić ATP. Warto podkreślić, że SAFT stanowi alternatywę dla skórnych testów punktowych (skin prick test – SPT), szczególnie u dzieci poniżej 3. roku życia, w której to grupie wiekowej uchodzić może za skórny test prowokacyjny. Z kolei ATP charakteryzuje się stosunkowo wysoką czułością i swoistością w odniesieniu do reakcji późnych, porównywalną z podwójnie ślepą próbą prowokacyjną kontrolowaną placebo (double blind placebo controlled food challenge – DBPCFC).