Wybrane problemy immunoterapii u dzieci - Stańczyk-Przyłuska, Anna (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Immunoterapia jako jedna z metod przyczynowego leczenia pacjentów z chorobami alergicznymi ma już prawie 100-letnią historię. Mimo tak długiej praktyki, obserwacji i badań w tym zakresie, nie rozwiązano wszystkich problemów. Dotyczy to zwłaszcza wykorzystania immunoterapii w leczeniu dzieci. Wskazania do zastosowania tej terapii w wieku rozwojowym są takie same, jak u pacjentów dorosłych. W kwalifikacji do tej formy leczenia należy zawsze jednak brać pod uwagę – z jednej strony – możliwość naturalnej ewolucji choroby alergicznej w tym wieku, natomiast z drugiej – większy udział atopii w patogenezie astmy dziecięcej. Decyzja o wdrożeniu immunoterapii u dziecka musi być więc zawsze poprzedzona wnikliwą i indywidualną oceną. Nie zaleca się jej stosowania u dzieci w wieku młodszym niż 5 lat. Podyktowane jest to ryzykiem ingerencji w rozwijający się i dojrzewający układ immunologiczny małego dziecka. Poza tym u małych dzieci objawy kliniczne często wyprzedzają rozwój jawnej atopii, co również dyskwalifikuje je z tej formy leczenia. Skuteczność immunoterapii u dzieci jest znaczna. Wynika to prawdopodobnie z większej zdolności dojrzewającego układu odpornościowego do modyfikowania odpowiedzi immunologicznej. Podkreśla się również profilaktyczny wpływ immunoterapii dziecięcej wyrażający się zahamowaniem progresji choroby i rozwoju dalszych uczuleń. Częstość występowania objawów ubocznych w trakcie immunoterapii jest podobna we wszystkich grupach wiekowych. Ciężkie reakcje systemowe zdarzają się jednak rzadziej u dzieci. W ostatnich latach duże zainteresowanie budzi immunoterapia podjęzykowa. Uzyskane tą drogą efekty kliniczne w postaci redukcji objawów są zachęcające, a przyjazny dla dziecka sposób podawania jest trudny do przecenienia w praktyce pediatrycznej.