Artykuł przeglądowyW poszukiwaniu nowych biomarkerów nefropatii kontrastowej – czy lipokalina związana z żelatynazą neutrofili (NGAL) może być predyktorem nefropatii kontrastowej u pacjentów z grupy dużego ryzyka, tj. w cukrzycy i niewydolności nerek - Małyszko, Jolanta; Bachórzewska-Gajewska, Hanna (Przegląd Kardiodiabetologiczny/Cardio-Diabetological Review, 2009)
Nefropatia kontrastowa to pojawienie się de novo ostrej niewydolności nerek lub pogorszenie ich funkcji po podaniu preparatu kontrastowego (przy braku innych przyczyn). Jest trzecią pod względem częstości występowania przyczyną ostrej niewydolności nerek nabytej w szpitalu, stanowiącą aż do 10% wszystkich przypadków szpitalnych ostrych niewydolności nerek, powodując przedłużoną hospitalizację oraz wzrost kosztów. Czynniki ryzyka wystąpienia nefropatii kontrastowej, takie jak niewydolność nerek, cukrzyca, wiek, płeć, zmniejszona frakcja wyrzutowa, zastoinowa niewydolność krążenia i nadciśnienie tętnicze, mogą być niemodyfikowalne oraz modyfikowalne, np. osmolalność i jonowość środka kontrastowego, jego objętość i wielokrotność podania, odwodnienie, zawał mięśnia sercowego w ciągu 24 godz. przed angiografią, hipotonia i inne. Z ostatnich badań wynika, że takim wczesnym markerem służącym do wykrywania uszkodzenia nerek może być lipokalina związana z żelatynazą neutrofili (neutrophil gelatinase-associated lipocalin – NGAL). W niniejszej pracy omówiono potencjalną rolę NGAL jako biomarkera wczesnego uszkodzenia nerek u pacjentów poddawanych przezskórnym interwencjom wieńcowym.