Diagnostyczna wartość oznaczania wydalania siarczanu 6-hydroksymelatoniny z moczem u kobiet z czynnościowymi bólami brzucha w okresie pomenopauzalnym - Wiśniewska-Jarosińska, Maria; Chojnacki, Jan; Pawłowicz, Monika; Klupińska, Grażyna; Chojnacki, Cezary (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2009)
Wydzielanie melatoniny obniża się wraz z wiekiem. Sugeruje się, że proces ten zachodzi szczególnie szybko u kobiet w okresie menopauzy. Nie wiadomo, czy związane jest to z osłabieniem czynności szyszynki czy także komórek enterochromafinowych w przewodzie pokarmowym. Nie jest jasne również, czy często odczuwane dolegliwości ze strony układu pokarmowego mają związek ze spadkiem wydzielania melatoniny. Cel pracy: Ocena dobowego wydzielania głównego metabolitu melatoniny, tj. siarczanu 6-hydroksymelatoniny (6-HMS), z moczem, z odniesieniem do wystąpienia i nasilenia czynnościowych bólów brzucha u kobiet po menopauzie. Materiał i metody: Badanie wykonano u 77 kobiet z przydzieleniem do 3 grup. Grupa I – 25 kobiet klinicznie zdrowych w wieku 33–40 lat (K); grupa II – 25 kobiet w wieku 55–65 lat po menopauzie, bez dolegliwości ze strony układu pokarmowego; grupa III – 32 kobiety w wieku 55–64 lat z uporczywymi czynnościowymi bólami brzucha (klasa D wg Kryteriów rzymskich III). Z badań wykluczono kobiety z innymi chorobami, w tym z jawną dyspepsją, oraz stosujące terapię hormonalną. Zawartość 6-HMS w dobowej porcji moczu oznaczono metodą Elisa, z użyciem przeciwciał firmy IBL (nr katalogowy RE54031). Wyniki: Zawartość 6-HMS w moczu wynosiła: grupa I – 19,96 ±7,02 µg/24 godz., grupa II – 16,96 ±6,79 µg/24 godz. (p < 0,05), grupa III – 12,48 ±4,32 µg/24 godz. (p < 0,01). Najniższą zawartość 6-HMS stwierdzono u kobiet z nasilonymi bólami brzucha (9,60 ±1,69 µg/24 godz.) oraz z zaburzeniami snu (10,01 ±1,60 µg/24 godz.) pogarszającymi jakość życia. Wnioski: 1. U kobiet z czynnościowymi bólami brzucha w okresie menopauzy wydzielanie melatoniny jest znacznie obniżone. 2. Określenie zawartości 6-HMS w dobowej porcji moczu może być przydatnym wskaźnikiem przy doborze skojarzonej terapii ww. zaburzeń.