Zastosowanie buprenorfiny podawanej przez skórnie w leczeniu przewlekłego bólu nowotworowego - Ciałkowska-Rysz, Aleksandra; Kaźmierczak-Łukaszewicz, Sylwia; Gottwald, Leszek (Medycyna Paliatywna/Palliative Medicine, 2009)
Wprowadzenie: Buprenorfina jest półsyntetycznym silnym opioidem, o nietypowych właściwościach fizykochemicznych. Ze względu na korzystny profil farmakokinetyczny znajduje coraz szersze zastosowanie w leczeniu silnego bólu nowotworowego i nienowotworowego. Cel pracy: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania buprenorfiny podawanej przezskórnie w leczeniu bólu nowotworowego. Materiał i metody: Badanie miało charakter nieinwazyjny, polegało na analizie dokumentacji medycznej 74 pacjentów leczonych z powodu bólu nowotworowego w Poradni Medycyny Paliatywnej oraz Hospicjum Domowym w Łodzi. Stosowano buprenorfinę podawną przezskórnie w dawkach 35–105 µg/godz. W leczeniu uzupełniającym wykorzystywano inne leki o działaniu analgetycznym wg wskazań. Efekt działania przeciwbólowego oceniano za pomocą trzypunktowej skali oceny werbalnej jako dobry, mierny lub brak efektu. Wyniki opracowano statystycznie. Wyniki: U wszystkich chorych obserwowano zmniejszenie nasilenia bólu. Efekt przeciw- bólowy buprenorfiny oceniono jako dobry u 60 (81,08%) i jako mierny u 14 osób (18,92%) (p < 0,001). Zaparcia występowały u 21 (28,38%), a nudności u 5 chorych (6,77%), z tego wymioty u 2 (2,7%) osób. U 3 chorych stwierdzono skórne odczyny uczuleniowe (4,05%), a u jednego chorego z nadmierną potliwością skóry tendencję do odklejania się plastrów (1,36%). Nie obserwowano innych powikłań związanych ze stosowaną terapią. Wnioski: Buprenorfina podawana przezskórnie w obserwowanej grupie chorych umożliwiała dobrą kontrolę bólu. Lek był dobrze tolerowany, a nieliczne objawy niepożądane miały niewielkie nasilenie. Nie stwierdzono dodatkowych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwbólowych.