Artykuł poglądowyWpływ glikoproteiny P oraz wybranych izoenzymów cytochromu P-450 na azolowe leki przeciwgrzybicze - Jeziorna, Małgorzata; Klimowicz, Adam; Bielecka-Grzela, Stanisława (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2009)
Podawane ogólnie azolowe leki przeciwgrzybicze są obecnie szeroko stosowane zarówno w terapii grzybic powierzchownych, jak i układowych. Podobnie jak większość substancji leczniczych, również i te preparaty mogą powodować działania niepożądane oraz interakcje lekowe. W większości tych procesów kluczową rolę odgrywają białko transportujące – glikoproteina P, oraz enzymy metabolizujące cytochrom P-450. Mogą one być przyczyną interakcji o charakterze farmakokinetycznym, poprzez wpływ na procesy uwalniania substancji czynnej z postaci leku, wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu czy wydalania określonych substancji, oraz farmakodynamicznym, prowadząc do zmiany wyniku działania leku. Jednoczesne stosowanie dwóch lub więcej substancji leczniczych, które mogą być substratami, induktorami lub inhibitorami glikoproteiny P, oraz izoenzymów cytochromu P-450 może wpływać na zmianę stężenia leków, a tym samym prowadzić do zmienionego efektu ich działania klinicznego. Azolowe leki przeciwgrzybicze należą do grupy substratów, induktorów oraz inhibitorów enzymów cytochromu P-450, głównie jego izoenzymu CYP3A4. Glikoproteina P bierze również udział w procesie wchłaniania, dystrybucji oraz eliminacji azoli. Leki z tej grupy mogą być jednocześnie inhibitorami tego białka. W niniejszym artykule przedstawiono najistotniejsze interakcje zachodzące przy udziale glikoproteiny P oraz izoenzymów cytochromu P-450, w jakich mogą brać udział azolowe leki przeciwgrzybicze, zmieniając zarówno siłę działania przeciwgrzybiczego azoli, jak i stężenie wielu podawanych leków.