Diagnostyka hormonalna łysienia kobiet - Sobstyl, Małgorzata; Tkaczuk-Włach, Joanna; Jakiel, Grzegorz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2010)
Prawidłowa diagnostyka łysienia u kobiet umożliwia wdrożenie leczenia warunkującego sukces terapeutyczny. Łysienie androgenne wymaga oznaczenia stężenia androgenów (testosteronu, 3α-androstendiolu, dehydroepiandrosteronu) oraz białka wiążącego hormony płciowe w surowicy. W diagnostyce różnicowej oprócz nadmiaru androgenów należy brać pod uwagę inne choroby ogólnoustrojowe: nadczynność bądź niedoczynność tarczycy, hiperinsulinemię, zespół policystycznych jajników lub hiperprolaktynemię. Dlatego przydatne wydaje się oznaczanie dodatkowo tyreotropiny, tyroksyny, prolaktyny, glikemii i insulinemii. W leczeniu łysienia androgennego największą rolę odgrywają antyandrogeny: spironolakton, octan cyproteronu, często w połączeniu z doustną tabletką antykoncepcyjną. Wykorzystywane są również inhibitory 5α-reduktazy: finasteryd, duosteryd oraz stosowany miejscowo minoksydyl.