DZIELIMY SIĘ DOŚWIADCZENIEMPowiększona jama prawej komory – co się za tym kryje? - Piechowiak, Monika; Maciejewski, Marek; Piestrzeniewicz, Katarzyna; Bartczak, Karol; Jaszewski, Ryszard; Drożdż, Jarosław (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2010)
Dysfunkcję skurczowo-rozkurczową prawej komory (PK) obserwujemy w zawale mięśnia lewej komory (LK) skojarzonym z martwicą mięśnia PK, zatorze płucnym, ubytkach w przegrodzie międzyprzedsionkowej lub międzykomorowej, niektórych wadach wrodzonych i nabytych. U podłoża dysfunkcji leży zwykle niedokrwienie lub martwica mięśnia PK. Wymienione stany wywierają istotny wpływ na hemodynamikę PK, a w efekcie całego serca. Zator płucny prowadzi początkowo do gwałtownej rozstrzeni PK, następnie do szybkiego rozwoju nadciśnienia płucnego (NP). W dobie leczenia zawałów pierwotną angioplastyką wieńcową częstość występowania ubytków w przegrodzie międzykomorowej (VSD) znacznie się zmniejszyła i wynosi ok. 0,2%. Okołozawałowe VSD w ok. 2/3 przypadków dotyczą zawałów obejmujących ścianę przednią, jednak większe ryzyko zgonu wiąże się z zawałami na obszarze ściany dolnej. Nowo-powstałe VSD przebiega najczęściej z obrazem wstrząsu kardiogennego lub obrzęku płuc, które znacząco pogarszają śmiertelność za-równo wewnątrzszpitalną, jak i okołooperacyjną. Do diagnostyki okołozawałowego VSD wielokrotnie wystarcza echokardiograficzne badanie przezklatkowe, w którym oprócz wielkości i kształtu ubytku można ocenić funkcję skurczową obu komór serca wraz z wielkością niedomykalności zastawki mitralnej. Zaawansowanie stopnia dysfunkcji skurczowej PK istotnie wpływa na redukcję wielkości NP. Postę-powaniem z wyboru w okołozawałowym VSD jest operacja kardiochirurgiczna polegająca na założeniu łaty na ubytek i sąsiadujące tkan-ki martwicze. W przypadku przeciwwskazań do zabiegu operacyjnego postępowaniem z wyboru jest zamknięcie ubytku drogą przez-skórną.