Artykuł oryginalnyWpływ wybranych peptydów i ich kompleksów z miedzią na aktywność enzymów antyoksydacyjnych w ludzkich fibroblastach skóry - Gruchlik, Arkadiusz; Chodurek, Ewa; Dzierżewicz, Zofia (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2010)
Zmarszczki na skórze są spowodowane zmianami degeneracyjnymi białek macierzy pozakomórkowej oraz nagromadzeniem się reaktywnych form tlenu w komórkach. Zwiększanie syntezy nowych białek w skórze może poprawić wygląd zmarszczek. Za syntezę nowego kolagenu czy innych białek w obrębie tkanki skórnej są odpowiedzialne przede wszystkim fibroblasty. Istnieje wiele produktów o działaniu tzw. przeciwzmarszczkowym, np. tretinoina czy retinol, które wygładzają zmarszczki przez zwiększenie produkcji kolagenu, ale z powodu właściwości drażniących ich zastosowanie jest ograniczone. Ostatnio dużo uwagi poświęca się peptydom i ich kompleksom z miedzią, które w przeciwieństwie do tretinoiny są dobrze tolerowane. Peptydy te po raz pierwszy zostały opisane jako komórkowe czynniki wzrostu. Omówiono ich rolę w procesach gojenia się ran i reperacji tkanek. Peptydy, takie jak Gly-His-Lys (GHK), mogą służyć jako nośnik i stabilizator jonów miedzi. Jako kosmeceutyki mogą wpływać na jędrność skóry, wygładzać zmarszczki i hamować hiperpigmentację. Związki te biorą udział w syntezie kolagenu i elastyny, hamują aktywność metaloproteinaz macierzy pozakomórkowej oraz zmniejszają aktywność kolagenazy. Miedź jest kofaktorem enzymu dysmutazy ponadtlenkowej SOD, dlatego wykazuje właściwości antyoksydacyjne. Głównym celem niniejszych badań była ocena wpływu wybranych peptydów Gly-Gly-His, Gly-His-Lys oraz ich kompleksów z miedzią, a także produktu fermentacji białek drożdży Saccharomyces cerevisiae, hodowanych na pożywce wzbogaconej o miedź Oligolides Copper (Creations Couleurs®), na aktywność enzymów antyoksydacyjnych oraz proliferację fibroblastów skóry linii NHDF. Wyniki badań dowiodły, że za proces proliferacji była odpowiedzialna frakcja peptydowa. Jony miedzi 2-krotnie zwiększały aktywność dysmutazy ponadtlenkowej. Zdolności kompleksujące badanych peptydów ( in vitro ) mogą być odpowiedzialne za zmniejszenie dostępności wolnej frakcji jonów miedzi.