Złośliwy międzybłoniak opłucnej – postępy w rozpoznawaniu i leczeniu - Drozdowska, Adrianna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Międzybłoniak opłucnej jest rzadkim, źle rokującym nowotworem. Stanowi trudny problem diagnostyczny i terapeutyczny. Ustalenie rozpoznania często bywa opóźnione z powodu niecharakterystycznych objawów klinicznych, dużej zmienności obrazu radiologicznego oraz podobieństwa obrazu mikroskopowego do innych nowotworów, szczególnie gruczolakoraka. Za rozstrzygające uważa się badanie histopatologiczne i immunohistochemiczne materiału pobranego drogą torakoskopii. Mimo że stosowane markery są coraz bardziej czułe, nie zidentyfikowano dotychczas przeciwciała swoistego wyłącznie dla międzybłoniaka opłucnej, zatem jego różnicowanie wciąż stwarza trudności. Pomimo rozwoju nowych metod, wyniki leczenia międzybłoniaka opłucnej są ciągle złe. Radykalne leczenie skojarzone (pleuropneumonektomia z uzupełniającą chemio- i radioterapią) dotyczy niewielkiej części chorych, u których nowotwór rozpoznano we wczesnej fazie. Pewne nadzieje budzą nowe leki cytostatyczne, pod wpływem których można uzyskać względnie wysoki odsetek odpowiedzi. Spośród nowych schematów leczenia najbardziej obiecujące wydaje się skojarzenie pemetreksedu i cisplatyny, które pozwala uzyskać wydłużenie czasu przeżycia oraz poprawę czynności płuc i jakości życia. Radioterapia odgrywa istotną rolę w paliatywnym leczeniu bólu ściany klatki piersiowej, spowodowanego przez naciek nowotworowy oraz w zapobieganiu wznowom miejscowym po zabiegach chirurgicznych, zarówno diagnostycznych, jak i leczniczych. Duszność spowodowaną obecnością płynu w jamie opłucnej można zmniejszyć stosując chemiczną pleurodezę, dekortykację, usunięcie opłucnej ściennej lub zespolenie opłucnowo-otrzewnowe. Trwają badania nad oceną skuteczności nowych metod leczenia – terapii fotodynamicznej, immunoterapii i terapii genowej.