Osteoporoza – obraz kliniczny, czynniki ryzyka i diagnostyka - Tkaczuk-Włach, Joanna; Sobstyl, Małgorzata; Jakiel, Grzegorz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2010)
Osteoporoza jest chorobą układu kostnego z charakterystycznym zmniejszeniem masy kostnej oraz zaburzeniami jej mikroarchitektury. Jest chorobą podstępną i rozwija się przez długi czas bezobjawowo. Pierwszym jej objawem jest zazwyczaj złamanie kości. Najczęstsze miejsca złamań to biodro, kręgosłup oraz nadgarstek. Osteoporozę klasyfikuje się jako pierwotną i wtórną. Postępowanie kliniczne ma za zadanie zmniejszyć ryzyko kolejnych złamań. Głównym celem jest więc identyfikacja pacjentów z dużym ryzykiem złamania, a nie jedynie rozpoznawanie osteoporozy jako choroby. Gęstość kości (bone mineral density – BMD) jest często mierzona w celu określenia wytrzymałości tkanki kostnej, ale to tylko jeden z elementów oceny ryzyka złamań. Zidentyfikowano wiele czynników zwiększających ryzyko złamania, które w praktyce klinicznej mogą dostarczyć informacji o zagrożeniu złamaniem niezależnie od BMD.