Ocena skuteczności i tolerancji pooperacyjnej radiochemioterapii u chorych na raka żołądka w materiale Świętokrzyskiego Centrum Onkologii w Kielcach - Ciepiela, Izabela; Kędzierawski, Piotr; Florek, Agnieszka; Góźdź, Stanisław; Mężyk, Ryszard (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2010)
Wstęp: W pracy oceniono skuteczność i tolerancję pooperacyjnej radiochemioterapii u chorych na raka żołądka. Materiał i metody: Materiał kliniczny stanowiła grupa 66 chorych na raka żołądka leczonych pooperacyjnie za pomocą radiochemioterapii z powodu miejscowo zaawansowanego raka żołądka w latach 2003–2006. W analizowanej grupie było 47 mężczyzn i 19 kobiet, mediana wieku wyniosła 57 lat. Gastrektomię całkowitą wykonano u 49 osób, natomiast częściową u 17 chorych. W ocenie materiału pooperacyjnego u 65 chorych rozpoznano raka gruczołowego, u jednego pacjenta raka gruczołowo-płaskonabłonkowego. Przeważały przypadki pT2–T3 (88%), pN1–N2 (75%). Uzupełniającą radiochemioterapię zastosowano u wszystkich chorych. Leczenie uzupełniające rozpoczynano od 1 kursu chemioterapii w oparciu o 5-fluorouracyl (5-Fu) w dawce 425 mg/m 2 i leukoworynę w dawce 20 mg/m 2 w dniach 1.–5. Radioterapię skojarzoną z 2 cyklami chemioterapii uwzględniającą te same leki rozpoczynano w dniu 29. Chorzy otrzymywali dawkę 45 Gy w 25 frakcjach w skojarzeniu z 5-Fu w dawce 400 mg/m 2 i leukoworyną 20 mg/m 2 w 1. i 5. tygodniu leczenia napromienianiem. Po zakończeniu radioterapii chorzy otrzymywali 2 dodatkowe cykle chemioterapii. Wyniki: Cały zaplanowany schemat leczenia uzupełniającego – 5 cykli chemioterapii i napromienianie – zrealizowało 53 chorych. W analizowanej grupie średnia obserwacja trwała 2 lata i 7 miesięcy, zanotowano 29 zgonów, 37 chorych żyje. W badanej grupie po leczeniu uzupełniającym przeżycia całkowite 1-, 2- i 5-letnie wyniosły odpowiednio 83, 62 i 50%. Przeżycia bezobjawowe 1-, 2- i 5-letnie wyniosły 75, 59 i 48%. U 54% chorych odnotowano toksyczność w stosunku do szpiku kostnego ocenianą wg skali WHO. Ostry odczyn popromienny ze strony jelit wystąpił u 20 chorych, u 19 w 1. stopniu, u jednego w 2. stopniu. Nie odnotowano wczesnej toksyczności ze strony wątroby, płuc i serca. Na przeżycia całkowite wpływ istotny w sensie statystycznym miały: stopień zaawansowania choroby nowotworowej, liczba zajętych węzłów chłonnych oraz rozpoznany nawrót choroby. Wnioski: Skojarzone leczenie chorych na raka żołądka jest leczeniem skutecznym. Stwierdzono dobrą tolerancję pooperacyjnej radiochemioterapii. Niezależnymi czynnikami prognostycznymi przeżycia całkowitego dla leczenia skojarzonego są: stopień zaawansowania choroby nowotworowej, liczba zajętych węzłów chłonnych oraz nawrót.