Ocena wpływu fizjoterapii na jakość życia po leczeniu operacyjnym raka piersi - Zegarski, Wojciech; Basałygo, Magdalena (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2010)
Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym u kobiet w Polsce. Rocznie notuje się ok. 10 tys. nowych przypadków zachorowań. Podstawą jego radykalnej terapii jest leczenie chirurgiczne. Do najczęstszych metod operacyjnych zalicza się zmodyfikowaną radykalną mastektomię metodą Pateya, metodę Halsteda oraz leczenie oszczę-dzające (breast conserving treatment – BCT). Najwięcej problemów po leczeniu operacyjnym związanych jest z terapią obrzęku kończyny górnej oraz z ograniczeniem zakresu ruchomości w obrębie obręczy barkowej strony operowanej. Dla większości pacjentek wiąże się to także z pogorszeniem jakości życia. Na dolegliwości fizyczne nakłada się stres psychiczny wynikający z faktu choroby nowotworowej i jej umiejscowienia. W niniejszej pracy przedstawiono ocenę wpływu fizjoterapii na jakość życia z uwzględnieniem trzech metod chirurgicznych: metody Pateya, Halsteda i BCT, u kobiet po leczeniu chirurgicznym raka piersi. Badania, które objęły grupę 40 kobiet, zawierały pomiary obwodów kończyn górnych, pomiary ruchomości stawu barkowego oraz kwestionariusz QLQ-BR23 do oceny jakości życia kobiet po mastektomii. Celem badań była ocena wpływu rehabilitacji na jakość życia kobiet po leczeniu operacyjnym raka piersi w czasie rekonwalescencji domowej. W tym celu dokonano oceny jakości życia w 1., 2. i 3. miesiącu od operacji oraz oceny wpływu poszczególnych czynników rehabilitacji na jakość życia. Wszystkie pacjentki wykonywały codziennie standardowy schemat ćwiczeń rehabilitacyjnych. Dodatkowo kobiety ze stwierdzonym obrzękiem wykonywały manualny autodrenaż limfatyczny. Badania wykazały znaczący wpływ fizjoterapii na jakość życia. Zwiększenie zakresu ruchomości stawu barkowego oraz zmniejszenie obrzęku limfatycznego spowodowało wzrost jakości życia w badanych podskalach.