Łuszczyca paznokci - Wolska, Hanna (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2010)
Łuszczycowe zmiany paznokciowe występują u około 50% pacjentów z łuszczycą zwyczajną i powyżej 80% osób z łuszczycą stawową. Zmiany mogą mieć różnorodny charakter, z czego najczęściej występującymi i/lub stwarzającymi największe problemy dla pacjentów są: naparstkowanie, hiperkeratoza podpaznokciowa oraz onycholiza. Mogą one utrudniać wykonywanie nie tylko czynności dnia codziennego, ale nawet pracy zawodowej, a tym samym wpływać wybitnie niekorzystnie na jakość życia. Istnieją ponadto dane wskazujące na wyraźny związek między zmianami paznokciowymi i łuszczycą stawową. Związek ten zaznacza się zwłaszcza przy objęciu procesem zapalnym dystalnych stawów międzypaliczkowych. Nasilone zmiany paznokciowe wydają się jednym z głównych czynników ryzyka rozwoju łuszczycy stawowej. Stopień zajęcia paznokci określa się najczęściej za pomocą tzw. skali NAPSI, która pozwala na obiektywne porównanie skuteczności poszczególnych terapii. Jest to o tyle istotne, że dotychczas nie ma ujednoliconych metod leczenia przy tej lokalizacji łuszczycy. Wszystkie leki podawane ogólnie, zwłaszcza retinoidy, mogą powodować poprawę stanu paznokci. Badania kontrolowane nowych preparatów wskazują na znaczną skuteczność infliksymabu, a obserwacje kliniczne – również adalimumabu. Najczęściej jednak stosuje się preparaty miejscowe, z których najskuteczniejsze wydają się kortykosteroidy, zwłaszcza w iniekcjach domiejscowych, co może jednak łączyć się z istotnymi działaniami niepożądanymi. Bezpieczniejsze jest stosowanie miejscowych pochodnych witaminy D i witaminy A – kalcypotriolu i tazarotenu, ale ich skuteczność zależy w dużej mierze od sposobu aplikacji – pod okluzją czy bez okluzji, czy też w skojarzeniu z miejscowymi kortykosteroidami. Postępowanie u pacjentów z łuszczycą paznokci nadal pozostaje problemem