Powikłania zakrzepowe w onkologii - Stanisławiak, Joanna; Markowska, Janina (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2010)
Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe to częste powikłania choroby nowotworowej – u pacjentów z nowotworami występują cztery razy częściej. Związek pomiędzy zakrzepicą a chorobą nowotworową pierwszy zauważył Armand Trousseau, a Rudolf Virchow opisał triadę, która wyjaśnia podstawy zaburzeń zakrzepowo-zatorowych w chorobie nowotworowej. Czynniki ryzyka zaburzeń zakrzepowo-zatorowych w chorobie nowotworowej są zależne od nowotworu, zastosowanego leczenia przeciwnowotworowego oraz od pacjenta. Objawy zaburzeń zakrzepowych w chorobie nowotworowej nie różnią się od objawów obserwowanych u ludzi zdrowych. Profilaktyka zaburzeń zakrzepowo-zatorowych powinna być rozważana u każdego hospitalizowanego z chorobą nowotworową i stosowana u każdego pacjenta poddawanego procedurze zabiegowej 4–6 tygodni po zabiegu. Nie należy stosować jej rutynowo u pacjentów ambulatoryjnych, z wyjątkiem tych, którzy są leczeni talidomidem lub lenalidomidem w połączeniu z chemioterapią lub deksametazonem. Oprócz farmakologii wskazane jest stosowanie także metod mechanicznych. W leczeniu zaburzeń zakrzepowo-zatorowych wykorzystuje się heparynę drobnocząsteczkową. Dopuszczalne jest stosowanie antagonistów witaminy K przy docelowej wartości INR 2–3. Filtry do żyły głównej dolnej powinny być zakładane, gdy istnieją przeciwwskazania do terapii antykoagulacyjnej lub stwierdza się nawrotowe zaburzenia zakrzepowo-zatorowe.