Zespół HELLP – patogeneza i postępowanie kliniczne - Poniedziałek-Czajkowska, Elżbieta; Leszczyńska-Gorzelak, Bożena; Mierzyński, Radzisław (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2010)
Zespół HELLP charakteryzuje się jednoczasowym występowaniem hemolizy (H – hemolysis), podwyższonej aktywności enzymów wątrobowych (EL – elevated enzymes) i małopłytkowości (LP – low platelets). Początkowo występowanie zespołu HELLP wiązane było z bardzo nietypowym lub zagrażającym życiu przebiegiem stanu przedrzucawkowego, ale coraz częściej podkreśla się, że jest to samodzielna jednostka chorobowa. Patogeneza zespołu HELLP nie jest ostatecznie wyjaśniona – istotny jest udział czynników genetycznych i immunologicznych. Praca przedstawia patogenezę, rozpoznanie i postępowanie z uwzględnieniem glikokortykosteroidoterapii i sposobu zakończenia ciąży u pacjentek z zespołem HELLP. Około 70% przypadków tego zespołu występuje między 24. a 37. tygodniem ciąży, pozostałe pojawiają się najczęściej w ciągu 48 godz. po rozwiązaniu. Istnieją dwie klasyfikacje zespołu HELLP: wg klasyfikacji Tennessee kryteria rozpoznania obejmują: LDH > 600 U/l, AspAT ≥ 70 U/l i liczbę płytek < 100 000/mm3. Klasyfikacja Mississipi określa zespół HELLP w oparciu o liczbę płytek. Przebieg choroby jest nieprzewidywalny i może być piorunujący. W przypadku ciąży po 34. tygodniu wskazane jest jej zakończenie, podobnie jak w sytuacji pogarszania się stanu matki i/lub płodu. Postępowanie wyczekujące może być rozważane przed 34. tygodniem ciąży jedynie w wybranych przypadkach i powinno zawsze uwzględnić profilaktykę RDS przy użyciu glikokortykosteroidów. Ich zastosowanie do leczenia ciężkiej postaci zespołu u matki budzi wiele kontrowersji, ale może być usprawiedliwione w ciężkich postaciach choroby, zwłaszcza w przypadku ciężkiej trombocytopenii. W postępowaniu należy uwzględnić leczenie hipotensyjne (docelowe wartości RR < 155/105 mm Hg) oraz podawanie MgSO4, także po zakończeniu ciąży.