Wyniki leczenia chorych na chłoniaki limfoblastyczne w materiale Kliniki Nowotworów Układowych i Uogólnionych - Cybulska-Stopa, Bożena; Rolski, Janusz; Ziobro, Marek; Hetnał, Marcin (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2010)
W latach 1980–2000 w Klinice Nowotworów Układowych i Uogólnionych Centrum Onkologii, Oddział w Krakowie leczono 30 chorych na chłoniaki limfoblastyczne. W pierwszym okresie stosowano schematy APO i wg Colemana. W 1993 r. w celu poprawy wyników leczenia wprowadzono własną modyfikację schematu Colemana polegającą na intensyfikacji dawki doksorubicyny. W oryginalnym schemacie Colemana doksorubicyna podawana jest w dawce 50 mg/m 2 p.c. w 1., 22. i 57. dniu fazy indukcji. W schemacie zmodyfikowanym doksorubicynę podawano w 1., 15., 29., 43. oraz 57. dniu fazy indukcji. Całkowitą remisję procesu nowotworowego uzyskano u 20 chorych (67%), remisję częściową u 3 chorych (10%). W sumie remisję obiektywną (CR + PR) stwierdzono u 23, tj. 77% leczonych. Okres 2 lat przeżyło 37% chorych, natomiast 5 lat 33% chorych. Zwiększenie intensywności podawania antracyklin nie wydłużyło czasu przeżycia całkowitego u chorych leczonych wg własnej modyfikacji schematu Colemana, w porównaniu z chorymi leczonymi wg oryginalnego schematu Colemana i schematu APO. Do najczęstszych objawów niepożądanych obserwowanych w trakcie leczenia należały powikłania hematologiczne: anemia, granulocytopenia oraz trombocytopenia. Były one przyczyną jednego zgonu związanego z leczeniem (gorączka neutropeniczna). Niekorzystnymi czynnikami rokowniczymi w analizie jednoczynnikowej okazały się wiek powyżej 30 lat, płeć męska, stopień sprawności (PS) wyższy niż 1, brak profilaktyki ośrodkowego układu nerwowego (OUN), brak całkowitej remisji w fazie indukcji oraz mniejsza intensywność dawkowania leków.